Mikita Mikado van PandaDoc
Founder Coffee-aflevering 020
Ik ben Jeroen van Salesflare en dit is Founder Coffee.
Om de twee weken drink ik koffie met een andere oprichter. We praten over het leven, passies, wat we geleerd hebben, … in een intiem gesprek waarin we de persoon achter het bedrijf leren kennen.
Voor deze twintigste aflevering praat ik met Mikita Mikado, oprichter van PandaDoc, een van de toonaangevende oplossingen voor voorstellen en offertes voor salesprofessionals.
Mikita ging voor de American Dream en verhuisde van Belarus naar de VS om een bedrijf te starten. Eerst bakte hij hamburgers, werkte hij in de verhuissector, deed hij schoonmaakwerk en nog veel meer. Hij nam elke job aan die hij kon krijgen. Daarna begon hij een webdesignbedrijf, verdiepte hij zich in extensies voor contentmanagementsystemen en belandde hij uiteindelijk bij documentoplossingen voor salesprofessionals.
In slechts vier jaar bouwde Mikita een bedrijf uit met ongeveer 160 medewerkers, met de focus op leren, impact maken en plezier hebben.
We praten over hoe hij de cultuur uitbouwt die PandaDoc bijzonder maakt, waarom hij het grootste deel van zijn tijd besteedt aan communiceren en strategie bepalen, en over zijn favoriete hobby: surfen.
Welkom bij Founder Coffee.
Waar kun je luisteren?
Je kunt deze aflevering vinden op:
Transcript
Jeroen: Hoi Mikita. Fijn dat je te gast bent bij Founder Coffee.
Mikita: Hoi Jeroen. Fijn om hier te zijn.
Jeroen: Jij bent de oprichter van PandaDoc. Voor degenen onder ons die niet zo veel met documenten en dergelijke bezig zijn: wat doet PandaDoc precies?
Mikita: PandaDoc helpt om sales klantgerichter te maken met mooie digitale voorstellen, contracten, handtekeningen, betalingen en workflows rond die documenten. Dat is wat we doen.
Jeroen: Is het vooral een tool waarmee je documenten ontwerpt, of draait het meer om handtekeningen of workflows? Of is het dat allemaal, op een heel horizontale manier?
Mikita: Dat allemaal, op een heel horizontale manier. We koppelen in feite met je CRM-systeem en geven je de mogelijkheid om een bibliotheek met sjablonen voor salesmateriaal op te bouwen, of dat nu voorstellen, contracten of offertes zijn. Vervolgens kan je salesteam enorm veel tijd besparen bij het genereren van die documenten, het bezorgen ervan aan eindklanten, het samenwerken met klanten en het onderhandelen over deals. En uiteindelijk kan de eindklant op de stippellijn tekenen.
Jeroen: Ja, ja. Het hele documentproces dus. Maar wel helemaal rond sales, als ik het goed begrijp.
Mikita: Ja, sales is onze focus.
Jeroen: Oké. Komt dat doordat je zelf ooit salesprofessional was, of waar is dit precies uit voortgekomen?
Mikita: Wel, je zou kunnen zeggen dat het idee voortkwam uit een intern probleem. Ik moest inderdaad verkopen. Jaren geleden runden mijn medeoprichter en ik een softwarebedrijf en bouwden we software voor anderen. We moesten heel wat salesvoorstellen maken en vonden dat proces enorm omslachtig. Daarom wilden we iets bouwen dat dit interne probleem zou oplossen.
We bouwden een product — niet PandaDoc — en hadden daar redelijk wat succes mee. Het product was gericht op kleine webdesignbureaus en hielp hen om voorstellen te automatiseren. Daarna ontdekten we dat er nog veel meer documenten bij het salesproces komen kijken en dat veel klanten die het product kochten het voor meer dan alleen voorstellen gebruikten: voor contracten, SOW's, facturen en ga zo maar door.
Ja, dat is het verhaal achter PandaDoc. Ik zou zeggen dat we vier en een half jaar geleden, misschien zelfs vijf jaar geleden, op het idee kwamen voor horizontale, alles-in-één quote-to-cash-software. Ongeveer drie en een half jaar geleden lanceerden we die.
Vandaag helpt PandaDoc bijna 10.000 salesteams om klantgerichter en efficiënter te werken en betere resultaten te behalen.
Jeroen: Ja. Je zegt dat je samen met je medeoprichter een softwarebedrijf had. Ligt je achtergrond in software?
Mikita: Ja. Van opleiding ben ik software-engineer.
Jeroen: En je komt uit Belarus, klopt dat?
Mikita: Dat klopt, ja.
Jeroen: Je bent opgegroeid in Belarus en hebt software-engineering gestudeerd. Wat deed je daarna precies? Had je al banen voordat je samen met je medeoprichter een softwarebedrijf begon, of was dat het eerste wat je deed na je studie?
Mikita: Ik heb allerlei banen gehad. Zelfs toen ik een kind was, werkte ik al. Ik waste auto’s en verkocht bessen op de boerenmarkt. Daarna deed ik bouwwerk en verkocht ik alles wat ik maar kon verkopen, van Pogs — ik weet niet of je die nog kent — tot Nintendo-cartridges en mobiele telefoons. Noem maar op.
Daarna kreeg ik een heel mooie opportuniteit om naar de VS te gaan. Ik greep die kans, had ongeveer 400 dollar in mijn rugzak en vloog naar Honolulu, Hawaï. Daar had ik allerlei willekeurige baantjes. Ik werkte als barman. Ik bakte hamburgers op de luchthaven en in een café. Ik deed verhuiswerk. Ik maakte schoon. Noem maar op. Allerlei jobs die je via Craigslist kunt vinden — ik heb ze waarschijnlijk allemaal gedaan.
Nou ja, misschien geen losse contacten. Die heb ik overgeslagen, maar voor het grootste deel hield ik mezelf bezig.
Jeroen: Was dat voordat je computerwetenschappen of engineering studeerde, erna of tijdens je studie?
Mikita: Tijdens mijn studie.
Jeroen: Tijdens je studie, oké.
Mikita: Ja.
Jeroen: Met de ene hand hamburgers keren en met de andere coderen.
Mikita: Het klinkt grappig, maar zo was het inderdaad. Overdag bakte ik hamburgers. ’s Nachts probeerde ik mijn achterstand op school in Belarus in te halen, want toen ik in de VS woonde, moest ik op afstand verder studeren om mijn diploma te halen. Bovendien geldt in Belarus: als je niet naar school gaat, moet je een paar jaar in het leger. Dat is daar heel anders. Meestal ben je er gewoon sneeuw aan het ruimen, dus bedacht ik dat ik maar beter dat diploma kon halen.
Jeroen: Ja. Ben je samen met je familie naar de VS gegaan, of helemaal alleen?
Mikita: Ik was alleen.
Jeroen: Je was alleen.
Mikita: Ja.
Jeroen: Wat was die opportuniteit precies waardoor je zonder je familie naar de VS ging en op afstand studeerde?
Mikita: Het gemiddelde salaris in Belarus lag rond de 300 à 400 dollar per maand. Dat is niet bepaald veel, zoals je je kunt voorstellen. Ik wilde dus de mogelijkheid hebben om iets op te bouwen. Ik heb altijd al een bedrijf willen hebben en runnen. Ik dacht — ik weet eigenlijk niet waarom, maar waarschijnlijk wordt de American Dream gewoon heel goed in de markt gezet — dat Amerika de beste plek was om dat te doen.
Ja, ik wilde iets betekenisvols doen met mijn leven. Ik wilde een degelijk bestaan opbouwen, voor mezelf en voor mijn familie. Dus pakte ik mijn koffer en verhuisde ik naar de VS.
Jeroen: Cool. Heb je tussen je studie en deze startup nog iets gedaan met je medeoprichter?
Mikita: Ja. Ik had een webdesignbureau. Toen ik net in de VS was aangekomen, deed ik allerlei losse baantjes, maar ik begon met het opzetten van een website en daar wat SEO voor te doen, verkeer te genereren en via Craigslist aanvragen voor webdesign binnen te halen. Dat bouwde ik uit tot een klein bedrijf.
Ik had één medewerker en mezelf, en ik huurde ook een paar mensen uit Belarus in. Mijn medeoprichter was een van hen, en daarvoor waren we al bevriend sinds onze universiteitsjaren. Dat was eigenlijk onze eerste onderneming. We bouwden samen websites.
Jeroen: Oké. Daarna ben je op de een of andere manier software gaan bouwen.
Mikita: Ja, we begonnen met websites en bouwden daarna een hele reeks extensies voor verschillende webcontentmanagementsystemen. We zetten ze online en begonnen ze te verkopen. Via die extensies kregen we ook klanten die ons vroegen om ze aan te passen en te wijzigen, en om complexere dingen te doen.
Op een gegeven moment besloot ik mijn spullen te pakken en terug te gaan naar Belarus, zodat ik mensen kon aannemen en een softwarebedrijf kon opbouwen — en dat is wat ik heb gedaan. Ik zou zeggen dat we dat bedrijf in 2007 zijn begonnen. We groeiden tot ongeveer 30 medewerkers. Toen kwamen Quote Roller, het product voor voorstellen, en PandaDoc erbij. Dat is weer een ander verhaal.
Jeroen: Woont je medeoprichter nog altijd in Belarus?
Mikita: Nee, hij is verhuisd.
Jeroen: Hij is verhuisd?
Mikita: Hij is naar de VS verhuisd. Ongeveer tweeënhalf of drie jaar geleden. Nu leidt hij ons kantoor in Florida.
Jeroen: Oké. Het lijkt erop dat je altijd al startups wilde opbouwen. Wat trok je daar zo in aan?
Mikita: Ik weet het niet. Ik vind het gewoon leuk om dingen te bouwen. Als kind was ik gek op Lego.
Jeroen: Het bouwen dus.
Mikita: Ja. Ik hou van het proces: dingen samenbrengen, ze opstarten en zien of ze slagen of mislukken. Ik geniet daar gewoon van.
Jeroen: Zijn er bepaalde dingen? Gaat het meer om het bedrijf, het product, het merk, of om alles samen?
Mikita: Om alles, ja. Ik zou niet zeggen dat er één ding is waar ik het meest van hou. Ik vind ze allemaal leuk.
Jeroen: Als je jezelf dit soort dingen ziet bouwen, zijn er dan nog andere startups of oprichters naar wie je opkijkt en bij wie je denkt: “Wauw. Wat zij hebben gebouwd is echt geweldig. Ik wou dat wij meer zoals hen waren?”
Mikita: Ik kijk op naar veel mensen en veel bedrijven. Ik probeer zo veel mogelijk van hen te leren. Als je aan een bekend SaaS-merk denkt, zit daar altijd een verhaal van heel hard werken en veel strijd achter. Het is echt, echt moeilijk. Ja, er zijn veel mensen en veel bedrijven naar wie ik opkijk en die ik bewonder.
Jeroen: Juist. Wat is op dit moment precies je ambitie met PandaDoc?
Mikita: Er zijn drie dingen die mijn medeoprichter en ik heel belangrijk vinden.
Nummer één is dat we willen leren en vooruitgaan, en beter willen worden in wat we doen. Nummer twee is dat we impact willen maken. Toen we met het bedrijf begonnen, wilden we impact maken door zo’n 1.000 bedrijven ons product te laten gebruiken. Dat klonk echt ontzettend cool. Daarna veranderde dat. Het werden er 10.000. Toen veranderde het opnieuw. Het werden er 100.000. En daarna veranderde het weer.
Het was zo van: oké, onze klanten succesvol maken is echt cool. Het is geweldig. Het heeft enorm veel impact, maar laten we eens om ons heen kijken. Man, mensen bouwen hun carrière uit bij PandaDoc.
Wij hebben het geweldig naar onze zin, zij ook. We leren allemaal. We maken allemaal impact. De impact die het bedrijf begon te hebben op het leven en de carrière van mensen is ook enorm. Dat interne aspect van impact erbij krijgen is behoorlijk fantastisch.
Als ik iemand kan helpen een carrière op te bouwen, dan zeg ik daar volmondig ja tegen. Dat is geweldig. Impact is een heel groot onderdeel van het ‘waarom we doen wat we doen’.
En ten slotte willen we plezier hebben. Zolang we leren, zolang we impact maken en zolang we plezier hebben, zit het goed. Dat zijn de belangrijkste waarden. Ze zeggen dat waarden geen doelen zijn, en daar ben ik het mee eens, maar voor mij liggen ze zo dicht bij elkaar dat het heel, heel moeilijk is om ze van elkaar te scheiden.
Ja, ik wil dat PandaDoc een succesvol bedrijf is. Ik wil dat PandaDoc een plek is waar mensen leren, waar we impact maken op de wereld en op de gemeenschap waarin we actief zijn. En ik wil plezier hebben terwijl dat allemaal gebeurt. Ik wil hetzelfde voor onze klanten. Ik wil dat zij plezier hebben terwijl ze ons product gebruiken.
Jeroen: Ja. Ik zag dat jullie momenteel goed op weg zijn met investeringen. Hoe werkt dat? Want nergens in die waarden of doelen hoor ik iets over financiële doelstellingen, terwijl dat voor de partijen die aan boord zijn gehaald waarschijnlijk de belangrijkste metric is. Hoe combineer je die dingen?
Mikita: Hoe combineer ik financiële metrics en…?
Jeroen: Het feit dat hun doelen anders zijn dan die van jou. Doelen sluiten op de een of andere manier aan bij impact, maar niet bij plezier, en ook niet echt bij leren.
Mikita: Ik denk eigenlijk dat dat wel zo is. Echt waar.
Jeroen: Met leren?
Mikita: Ja. Eigenlijk met allebei: plezier hebben én leren. Het is onmogelijk om een succesvol softwarebedrijf op te bouwen als je geen plezier hebt. Wat we doen is cognitief veeleisend werk. Je kunt geen complexe taken uitvoeren vanuit angst of als je je doodverveelt, en toch innoveren.
Het is gewoon zo dat die dingen niet samengaan. Zo werkt ons brein niet. Ja, ik denk eigenlijk dat ze wel hand in hand gaan.
Wat impact betreft sluit dit absoluut aan bij financiële resultaten, zolang onze klanten tevreden zijn. Wel, eigenlijk eerst zolang je medewerkers tevreden zijn, want dan zullen je klanten ook tevreden zijn. Als je klanten tevreden zijn, zal het goed met je gaan. Het hangt dus allemaal samen. Alles is met elkaar verweven.
Jeroen: Ja. Op welke manieren zorgen jullie ervoor dat jullie plezier hebben?
Mikita: Op welke manieren zorgen wij ervoor dat we plezier hebben?
Jeroen: Wat betekent dat binnen het bedrijf? Gaat het dan om een tafelvoetbaltafel of zoiets?
Mikita: [lacht] Een tafelvoetbaltafel…
Jeroen: Vandaag las ik op The Intercom Blog dat zij geen tafelvoetbaltafel neerzetten, omdat werk serieus is. Je moet geen tafelvoetbaltafels neerzetten, want dat is niet serieus.
Mikita: Ik begrijp het. In San Francisco hebben we er geen. Misschien hebben we er wel een in Belarus. We hebben trouwens wel een pingpongtafel.
Jeroen: Een pingpongtafel?
Mikita: Ja. We hebben een pingpongtafel, om volledig transparant te zijn.
Allereerst denk ik dat het belangrijk is dat je eigenaar bent van wat je doet als je wilt dat werk voor iedereen leuk is. Het is belangrijk dat je iets te zeggen hebt over het stukje werk waar je bij betrokken bent. Het is belangrijk om de visie, de missie en de doelen te begrijpen. Het is belangrijk om de richting van het bedrijf te begrijpen. Als je er volledig voor gaat en je begrijpt het, dan is het een stuk leuker dan gewoon je werk doen, als je begrijpt wat ik bedoel.
Jeroen: Ik begrijp wat je bedoelt.
Mikita: Ik weet niet waarom ik dit doe. Ik weet niet wat het doel ervan is, wat het nut ervan is. Mij is gezegd dat ik het moest doen, en ik word ervoor betaald, dus ik doe mijn werk. Ja. Als het niet zo gaat, als dingen worden gedreven door een missie en een visie, als je er echt om geeft, dan is het een stuk leuker. Zeker als je eigenaar bent van waar je aan werkt, als je echt volledig achter de dingen staat die je doet.
Jeroen: Cool.
Mikita: Ik wil niet doen alsof we het op dat vlak geweldig aanpakken. Maar we proberen er wel te zijn. Ik probeer er in feite voor te zorgen dat anderen bij PandaDoc eigenaar worden van hun deel van PandaDoc. Dat is nummer één.
Jeroen: Eigenaarschap.
Mikita: Ja, eigenaarschap. Nummer twee is de mogelijkheid om te reizen en in contact te komen met andere culturen. Ik bedoel, de helft van ons bedrijf, de helft van onze mensen, zit in Belarus en de andere helft in de VS. We proberen mensen bij elkaar te brengen, de kantoren met elkaar te verbinden en de verschillende functies binnen het bedrijf te laten samenwerken. Het is niet makkelijk en het vraagt veel werk van elke medewerker, maar het is anders, en we proberen anders te zijn.
We proberen culturen te mengen en te combineren, en er is een reisbudget. Er is een opleidingsbudget. Er is een budget waarmee iedereen plezier kan maken. Dus als we het echt goed doen, reizen we ergens samen naartoe, dat soort dingen.
Ja, en tot slot zijn er de gewone, denk ik, startupachtige manieren om plezier te maken. We geven wel feestjes. Ik denk dat veel mensen bij PandaDoc bevriend zijn, dus gaan we samen naar optredens. Dit weekend kwamen een paar mensen uit Belarus op bezoek. We zijn gaan surfen.
Onze VP Marketing kwam ook, dus hadden we een klein groepje dat daaraan meedeed. Het weekend daarvoor, of het weekend daarvoor, hadden we een barbecue. Dat soort dingen doe je gewoon. Veel bedrijven doen dat, en wij dus ook.
Jeroen: Terug naar de serieuze zaken: wat doe je dagelijks?
Mikita: Wat doe ik dagelijks? Op dit moment communiceer ik. Echt, dat is wat ik dagelijks doe. Ja, ik bedoel, er werken 160 mensen bij PandaDoc, toch? Toen we met z'n dertigen waren, zou ik deze vraag beantwoorden met: "O, ik doe wat dingen rond het product." Of: "Dit." Of: "Dat." Of: "Blablabla." Maar ik doe eigenlijk niets meer.
Het enige wat ik doe, is praten. Dat is op dit moment eigenlijk mijn belangrijkste taak: de visie, de doelen, de missie, wat we doen en waarom we het doen communiceren, en het steeds opnieuw herhalen, opnieuw en opnieuw en opnieuw.
Vervolgens werk ik met het managementteam en de rest van het bedrijf aan de strategie van het bedrijf. Een paar jaar geleden was dat nog heel vaag. Dan dacht je: wat bedoel je met ‘strategie’? Wat bedoel je met ‘aan strategie werken’?
Maar nu wordt het een stuk concreter. Ik werk wel degelijk aan strategie. Ik doe veel aan planning. Ik probeer ervoor te zorgen dat de strategie solide is, onderwerp haar aan een stresstest, verzamel er feedback op en ga zo maar door.
Ja, en tot slot zijn er natuurlijk de externe relaties — met investeerders, analisten of andere CEO's, om maar een paar voorbeelden te noemen. O ja, en partners natuurlijk. Dat is een belangrijke.
Jeroen: Ja. Je zei dat strategie nu een stuk concreter is geworden. Wat betekent dat?
Mikita: Het betekent dat ik er daadwerkelijk veel tijd aan besteed en het ook echt doe. Ja. Dat is wat het betekent.
Jeroen: Oké. Jij doet aan strategie.
Mikita: Ja.
Jeroen: Oké.
Mikita: Het is eigenlijk zo dat ik waarschijnlijk elk kwartaal tien presentaties zou maken over allerlei verschillende onderwerpen. Er is een masterpresentatie over het bestaan van het bedrijf. Die verandert na verloop van tijd een beetje, wordt bijgeschaafd en moet van de juiste boodschap worden voorzien, enzovoort. Daaruit komt dan een jaarplan voort, dat weer wordt bijgeschaafd en van een boodschap wordt voorzien. Vervolgens is er een kwartaalplan, dat ook weer wordt bijgeschaafd en van een boodschap wordt voorzien. Enzovoort.
Jeroen: Met al die dingen: wat houdt je precies gaande? Waar krijg je energie van?
Mikita: Waar ik energie van krijg?
Jeroen: Ja. Je doet dit allemaal al jaren. Hoe blijf je doorgaan?
Mikita: Dat weet ik eigenlijk niet.
Jeroen: Oké.
Mikita: Ik weet het niet. Ik zou niet precies kunnen zeggen waar ik energie van krijg. Ik denk dat ik een normaal mens ben, dus winnen helpt absoluut om de juiste hormonen vrij te maken en me enthousiast en gemotiveerd te houden om iets uit te vinden of met ideeën te komen. Of ik vind het gewoon heel fijn om projecten af te ronden, ongeacht hoe ze uitpakken — succesvol of niet. Ik vind het fijn om dingen gedaan te krijgen. Omgaan met mensen maakt je ook een stuk gelukkiger. Ja, die dingen helpen je vooruit en natuurlijk is mijn familie een enorme support.
Jeroen: Heb je een vrouw en kinderen?
Mikita: Ja, ik heb een vrouw en twee kinderen.
Jeroen: Hoe houd je dat allemaal in balans? Werk je veel thuis of ga je meestal naar kantoor? Hoe ziet je werkdag eruit?
Mikita: Ik ga meestal naar kantoor. Ik heb niet echt een vaste planning, maar als ik niet vóór negen uur aan het werk ben, dan is er volgens mij iets aan de hand. Ik heb dus niet echt een vaste planning. Soms neem ik midden in de week een vlucht of probeer ik buiten kantoor te werken, gewoon om mijn brein te resetten.
Mijn werk draait niet om veel uren maken. Zo geloof ik niet dat ik effectief kan zijn. Mijn werk draait om de juiste beslissingen nemen, en daarvoor heb je een heldere geest nodig — een geest die niet door angst wordt gedreven, die niet moe is, die niet bang is of wordt beheerst door welke negatieve emotie dan ook die we daardoor kunnen ervaren.
Jeroen: Hoe houd je je hoofd helder?
Mikita: O, ik doe van alles. Tja, tja, tja, tja, ik mediteer. Ik ga graag ’s ochtends hardlopen. Ik surf. Surfen is geweldig, en surfen in Californië, waar ik woon, betekent surfen in koud water. Er is iets aan koud water — of dat nu koude douches zijn of surfen aan de westkust van Centraal-Californië — waardoor je weer helemaal fris wordt. Het laadt je op en geeft je rust. Van surfen word ik rustig. Wat nog meer?
Jeroen: Best een, hoe zal ik zeggen?
Mikita: Workout.
Jeroen: Ja, het is best een stevige workout.
Mikita: Het is echt een workout.
Jeroen: Ik denk dat surfen op de meeste plaatsen koud is, voor zover ik weet. Als we bijvoorbeeld in Spanje gaan surfen, is het behoorlijk koud. Als je naar, ik denk, Bali gaat, is het misschien warm. Ik weet het niet.
Mikita: Ja, man, ik heb in Hawaï gewoond en daar is het prachtig.
Jeroen: Warm?
Mikita: Het is hier zo warm.
Jeroen: Ja.
Mikita: Echt heerlijk.
Jeroen: Is dat de plek waar je meestal graag tijd doorbrengt als je niet werkt? Met familie en sport, of surfen?
Mikita: Ja. Familie en sport. Eerlijk gezegd: als ik voor mijn vakantie een maand in het bos zou kunnen wonen, zou ik dat meteen doen met mijn familie, met een surfplank of zo. Zoiets. Daar zou ik echt blij van worden.
Jeroen: Ja. Dat is ook wat je doet. Als je niet aan PandaDoc zou werken, zou je dan zoiets doen, of zou je een ander bedrijf oprichten?
Mikita: Ik weet het niet. Echt niet. Ik heb er wel over nagedacht, maar ik weet niet of ik me zou vervelen, of ik me heel snel zou vervelen, maar ik zou het zeker proberen. Ik bedoel, het gaat er een beetje om dat je het verschil merkt, want het levenstempo in Silicon Valley en het tempo van een startup liggen heel hoog. Het is intens, toch? Ja, soms verlang je echt naar een pauze of wat tijd om te ontspannen. De afgelopen vijf dagen hebben daar volledig voor gediend. Het was genoeg. Ja, ik weet niet of ik het veel langer dan vijf dagen zou volhouden.
Jeroen: Lees je boeken?
Mikita: Dat doe ik, maar tegenwoordig luister ik veel meer. Ik luister tegenwoordig veel vaker naar boeken.
Jeroen: Wat is het laatste goede boek waar je naar hebt geluisterd, en waarom koos je ervoor om het te beluisteren?
Mikita: Het laatste boek waar ik naar heb geluisterd, heet Quiet Leadership. Het is een goed boek over management, maar dan gebaseerd op een managementtheorie die uitgaat van neurowetenschap. Dat was een heel interessant boek.
Daarvoor heb ik Crucial Conversations van Kerry Patterson geluisterd, een heel goed boek dat bijzonder nuttig is voor leidinggevenden. Eigenlijk raad ik het iedereen ten zeerste aan, omdat het gaat over hoe je ongemakkelijke gesprekken voert die enorm belangrijk zijn om te voeren.
Daarvoor las ik een boek over de CIA. Hoe het heet, doet er niet toe. Daarvoor las ik Five Dysfunctions of a Team, een geweldig boek. Ik raad het iedereen aan. Ja, dat is zo’n beetje het soort dingen waar ik de laatste tijd naar heb geluisterd.
Jeroen: Laatste vraag: als je opnieuw zou beginnen met PandaDoc, wat zou je dan anders hebben gedaan?
Mikita: O man, ontzettend veel dingen. Ik heb zo veel dingen verkeerd gedaan. Ik denk dat het belangrijkste wat ik zou wijzigen, is dat ik meer aandacht aan mensen zou besteden. Dat is absoluut het geval. Ik ben niet bepaald de meest — o, dit wordt lastig, het is vreselijk om toe te geven — maar ik ben heel analytisch. Ik ben niet bijzonder empathisch.
Jeroen: Meer taakgericht, minder mensgericht.
Mikita: Precies. En dat is iets wat ik zou wijzigen: de verhouding daartussen. Die zou ik wijzigen.
Jeroen: Ja. Mooi, dat was alles voor vandaag, Mikita. Bedankt dat je te gast wilde zijn in Founder Coffee.
Mikita: Graag gedaan!
Beviel het je? Lees interviews uit Founder Coffee met andere oprichters. ☕
We hopen dat je deze aflevering leuk vond. Vond je dat inderdaad, beoordeel ons dan op iTunes!
Voor meer interessante verhalen over startups, groei en sales
👉 volg @salesflare op Twitter of Facebook
