Bart Lorang van FullContact
Founder Coffee-aflevering 015
Ik ben Jeroen van Salesflare en dit is Founder Coffee.
Om de twee weken drink ik koffie met een andere oprichter. We praten over het leven, passies, wat we geleerd hebben, … in een intiem gesprek waarin we de persoon achter het bedrijf leren kennen.
Voor deze vijftiende aflevering sprak ik met Bart Lorang, oprichter en CEO van FullContact, dat als missie heeft contactgegevens radicaal te vernieuwen.
Voor FullContact had Bart al drie andere bedrijven, achtereenvolgens in RPG-games, webdesign en bedrijfssoftware. Hij groeide op in het landelijke Montana en runt FullContact nu vanuit Boulder, Colorado, op 30 minuten van de skipistes.
We praten over hoe het adresboek van zijn vrouw FullContact inspireerde, hoe hij de 300 denkkrachtige mensen in zijn organisatie op één lijn houdt en hoe hij een cultuur stimuleert waarin de hele persoon centraal staat.
Welkom bij Founder Coffee.
Waar kun je luisteren?
Je kunt deze aflevering vinden op:
Transcript
Jeroen: Hoi Bart, geweldig om je in Founder Coffee te hebben.
Bart: Hé Jeroen. Geweldig om hier te zijn.
Jeroen: We zijn echt blij dat je er bent. Jij bent de oprichter van FullContact. Voor wie FullContact nog niet kent: wat doen jullie precies?
Bart: FullContact is een cloudgebaseerd platform voor identiteitsresolutie dat onvolledige contacten omzet in volledige contacten. Heel wat softwarepartners gebruiken ons om de gegevens in hun applicatie aan te vullen en te verrijken. Daarnaast hebben we een brede gebruikersbasis van eindgebruikers die FullContact gebruiken om hun eigen contacten te verrijken: de contacten die op hun telefoon staan of in hun cloudgebaseerde contactaccounts.
Jeroen: Als ik het goed begrijp, gebruiken mensen FullContact om alle contactgegevens die ze hebben te centraliseren. Klopt dat?
Bart: Ja.
Jeroen: Dus wat er in hun adresboek staat, hun Facebook-contacten, hun LinkedIn-contacten, hun Twitter-contacten: dat komt allemaal samen in FullContact, toch?
Bart: Dat klopt. Alle mensen die je kent, op één plek en overal gesynchroniseerd, zodat je de rest van je leven één adresboek hebt.
Jeroen: Begrepen. Jullie gebruiken die gegevens dus ook, en ik neem aan dat die allemaal gebaseerd zijn op publiek beschikbare informatie?
Bart: Ja. We brengen publiek beschikbare informatie over mensen samen om de gegevens die op het web over die mensen beschikbaar zijn, voor jou aan te vullen.
Jeroen: Jullie verkopen die gegevens dus ook aan bedrijven die gegevens in andere systemen willen verrijken. Heb ik dat goed?
Bart: Ja, softwarebedrijven licentiëren onze API's en verwerken die verrijkingsfunctionaliteit ook in hun eigen apps.
Jeroen: Hoe zijn jullie eigenlijk op dat idee gekomen?
Bart: Het is eigenlijk een grappig verhaal. Toen ik het bedrijf startte, was ik net met mijn vrouw aan het daten en had ik net mijn vorige bedrijf verkocht. Ik was ook bezig met de overstap van een Windows-omgeving naar een Mac en ondervond veel problemen bij het overzetten van de contacten.
Het was waanzinnig moeilijk, veel moeilijker dan nodig was. Op een avond kreeg ik een blik op de Outlook-contacten van mijn vrouw. Ik weet eerlijk gezegd niet waarom ik naar haar Outlook-contacten keek. Ik herinner me alleen dat ik ernaar keek en compleet verbaasd was.
Het waren de meest verzorgde, onberispelijke contacten die ik ooit in mijn leven had gezien. Ze hadden een volledige foto, volledige namen, verjaardagen, namen van echtgenoten, trouwdata, notities over de kinderen en volledige contactgegevens die gewoon perfect waren. Maar mijn contacten waren een complete chaos, en bij elk bedrijf dat ik ooit had gerund waren mijn contacten een complete chaos.
Ik zei: "Dat wil ik ook voor mezelf en mijn 5.000 contacten." Zij had er maar 180. Ik wilde dat ook voor mijn bedrijf. Ik zei: "Er zou toch een bedrijf moeten zijn dat zich echt volledig op contacten richt en de contactgegevens in elke applicatie geweldig maakt." Zo is het begonnen.
Jeroen: Geweldig. Jij bent dus zo iemand die een probleem ziet en vervolgens uitzoekt hoe hij dit zonder al te veel werk voor iedereen mogelijk kan maken?
Bart: Dat klopt. Ik probeerde mijn eigen probleem op te lossen. Eigenlijk ben ik lui. Ik wilde niet door slecht op elkaar aansluitende contactgegevens heen moeten gaan, en ik denk ook niet dat een verkoper of een andere professional die veel mensen ontmoet dat graag doet.
Jeroen: Ja. Hoe kwam het dat je vrouw zulke onberispelijke contacten had? Is zij een verkoper?
Bart: Nee, ze is geen verkoper. Maar ze werkt wel in de vijfsterrenhotellerie. Ze heeft ongeveer twintig jaar bij Four Seasons en Bellagio gewerkt en was de persoonlijke vertegenwoordiger van heel wat beroemdheden. Ze is eigenlijk iemand die heel bewust en emotioneel betrokken met anderen omgaat. Ze gebruikt die informatie om heel attent met mensen om te gaan en houdt details bij, zodat ze daar in toekomstige gesprekken en interacties naar kan verwijzen. In die dienstverlening is het voor de hotellerie van essentieel belang om je relaties te volgen.
Jeroen: Ze is dus eigenlijk een superverkoper of zoiets.
Bart: Precies. Ze is als het ware een medewerker in de luxehotellerie die zich voordoet als verkoper.
Jeroen: Met FullContact maak je de gegevens van je vrouw nu voor iedereen toegankelijk. Ook voor alle luie mensen zoals jij en ik?
Bart: Dat klopt. Onze slogan is dat je geweldig met mensen omgaat, en daar draait het echt om. Je moet over geweldige informatie beschikken, zodat je geweldig met mensen kunt omgaan.
Jeroen: Ja, dat is volkomen logisch. Je zei dat je FullContact bent begonnen vlak nadat je je vorige bedrijf had verkocht? Hoeveel bedrijven had je gehad, om maar bij het begin te beginnen?
Bart: Dit is mijn vierde bedrijf.
Jeroen: Je vierde bedrijf? Waar gingen je andere bedrijven over?
Bart: Toen ik een jonge kerel was, had ik een bedrijf in computergames waarin ik RPG-games schreef en ze verkocht op floppy's van vijf en een kwart inch. Later had ik op de middelbare school, samen met een stel vrienden, een bedrijf in webdesign en hardwareconsultancy. Ik heb dat bedrijf aan een ander bedrijf verkocht. Uiteindelijk ben ik een bedrijf begonnen — mijn laatste bedrijf vóór dit — in enterprise-software. We beheerden grote contracten op het gebied van logistiek, mijnbouw en productie, maar ook contracten van het type ministerie van Defensie. Het was SaaS voordat SaaS SaaS was, in een nogal traditionele sector. Dat bedrijf heb ik in 2009 verkocht.
Jeroen: Ja, je hebt eigenlijk een grote omschakeling gemaakt: van games naar websites en hardware, en vervolgens naar echt saaie dingen.
Bart: Ja, enterprise, en toen …
Jeroen: En toen naar FullContact.
Bart: FullContact, een mix van enterprise-software voor consumenten en prosumers. Het is eigenlijk van alles wat.
Jeroen: Ja. FullContact wordt een complexe organisatie. Ik spreek soms met je collega's, en de ene is verantwoordelijk voor dit deel van FullContact, terwijl een andere zich met weer iets anders bezighoudt. Het lijkt wel alsof jullie vanuit één bedrijf van alles doen.
Bart: Ja. Het blijft altijd een uitdaging om de ervaring voor partners eenvoudiger te maken, dus daar moet ik aan werken.
Jeroen: Je bent al heel vroeg begonnen met bedrijven oprichten. Waarom denk je dat dat zo is? Hoe is dat ontstaan?
Bart: Weet je, ik ben opgegroeid op het platteland van Montana, en dat was niet bepaald het meest technologisch onderlegde deel van de wereld. In die tijd gingen al mijn vrienden en familieleden jagen en vissen, terwijl ik computerspelletjes schreef. Ik was waarschijnlijk vaker zelfstandig en op mezelf dan gezond voor me was. Dus ik denk dat je als ondernemer, zodra je die zelfstandigheid hebt geleerd, al snel denkt dat het vanzelfsprekend is om een bedrijf te beginnen, het zelf te doen en het gaandeweg uit te zoeken. Als je het eenmaal hebt gedaan, denk je: “Wauw.”
Ik heb ongeveer drie maanden geprobeerd om voor een ander bedrijf te werken, bij Office Max, waar ik computers verkocht, en dat beviel me echt niet. Ik denk dat het, zodra het ondernemerschap eenmaal in je zit, moeilijk is om het er weer uit te krijgen. Ik maak er weleens een grapje over dat ik eigenlijk nergens anders in dienst kan werken.
Jeroen: Je bent dus van games programmeren naar computers verkopen gegaan?
Bart: Ja, dat klopt.
Jeroen: Dat klinkt als een verhaal dat veel ondernemers gemeen hebben. Je hebt eigenlijk het gevoel dat je van alles wilt creëren, vervolgens kom je in een baan terecht waarin je creativiteit op de een of andere manier wordt beknot, en daarna vertrek je weer om het zelf te gaan doen.
Bart: Het nadeel is natuurlijk dat ik denk dat veel ondernemers hun bedrijf verwarren met hun eigen gevoel van identiteit. Ondernemer zijn gaat je definiëren, en dat kan ongezond zijn als je daar niet voor oppast.
Jeroen: Denk je dat jij dat doet?
Bart: Kijk, ik denk dat we daar allemaal weleens in vervallen. Ik draag waarschijnlijk veel te vaak een FullContact-contactshirt. Bij mijn vorige bedrijf was mijn identiteit mijn bedrijf, en daar afscheid van nemen was echt moeilijk. Bij dit bedrijf helpen een paar kinderen je in elk geval met beide benen op de grond te blijven. Maar ik ben zeker een beetje te veel in de modus terechtgekomen waarin Bart het gezicht van FullContact is, en daar heb ik gemengde gevoelens over.
Jeroen: Ja. Je zei dat je al zelfstandig was en andere dingen deed dan de andere kinderen op school. Denk je dat je toen de nerd van de klas was?
Bart: Ik was absoluut de nerd van de klas. Iedereen ging tijdens de pauze naar buiten om te sporten, terwijl ik binnenbleef om software te schrijven en aan mijn computerspelletjes te werken. Ik had een rekenmachine van Texas Instruments. Ik programmeerde games op die rekenmachine van Texas Instruments, in assembly of BASIC, en verspreidde ze via een bekabelde verbinding onder mijn klasgenoten. Ik was absoluut een nerd.
Jeroen: Maar nu ben je, laten we zeggen, een succesvolle ondernemer? FullContact doet het goed. Wat zijn vanaf hier eigenlijk je ambities?
Bart: Ja. We zien FullContact altijd als een soort Zwitserland: een neutrale aanpak om het probleem van de eindgebruiker op te lossen. We zien nog altijd een enorme opportuniteit. We zijn het bedrijf begonnen met het idee dat we elk contactrecord ter wereld konden verbeteren en elk contactrecord geweldig konden maken, ongeacht in welke applicatie of database het staat.
We zijn nog lang niet bij dat doel, dus we hebben nog een lange weg te gaan. We hebben er plezier in. Zolang we er plezier in hebben, gaan we ermee door. We zijn inmiddels wereldwijd bijna 300 mensen groot en we hebben nog altijd een lange weg te gaan. Onze ambitie is dus om elk contactrecord ter wereld te verbeteren.
Jeroen: Waar zie je dat eindpunt? Komen er grote dingen aan, of zal het vooral gaan om het opschonen van gegevens?
Bart: Ik denk dat het gaat om identiteitsresolutie en inzichten rond die identiteit. Uiteindelijk willen we mensen hun eigen identiteitsrecord laten bezitten en beheren. Dat is de langetermijnmissie die we hebben: dat je kunt zeggen: “Hé, ik ben Bart, of ik ben Jeroen, en dit ben ik. Trouwens, hier is een overzicht van de duizend adresboeken of CRM’s waarin ik overal ter wereld sta, en ik wil dat record beheren en begrijpen wie met me kan communiceren en wie niet.” Dat is de ultieme visie, maar voor de aanpak op lange termijn is wel enige zorgvuldigheid nodig.
Jeroen: Ja. Het kan een goede zaak zijn dat je dankzij de nieuwe GDPR daadwerkelijk kunt bepalen waar je gegevens staan, in welke vorm en dat je ze kunt aanpassen.
Bart: Ik denk dat dat een heel actuele opmerking is, zeker gezien het feit dat ik de afgelopen week waarschijnlijk wel duizend e-mails heb gekregen van bedrijven die zeggen: “We hebben ons privacybeleid bijgewerkt.” Vanuit het perspectief van de consument is dat eigenlijk een nachtmerrie.
Jeroen: Ja. Als je klant bent bij veel SaaS-bedrijven, zoals wij, is het een enorme hoeveelheid werk.
Bart: Niet alleen als SaaS-bedrijf, maar ook als consument: ik moet mijn relatie met elk merk afzonderlijk beheren en zonder zoiets als een consent wallet heb ik geen centrale plek om dat te doen. Dat is bijzonder frustrerend.
Jeroen: Ik denk dat dit stap nummer één is. Stap nummer één is dat je daadwerkelijk de controle hebt, waarna spelers zoals jij kunnen zeggen: "Oké, je wilt die controle op een prettige manier kunnen uitoefenen; wij zijn er voor je." Als mensen FullContact nu vragen om hun gegevens bij te werken en andere systemen die gegevens opvragen, halen zij die bijgewerkte gegevens dan ook op, toch?
Bart: Ja, dat klopt. Dat hebben we nu al zeven jaar. We hebben altijd gezegd: "Kijk, de gebruiker moet kunnen bepalen hoe hij of zij in de wereld verschijnt." Het principe van het recht om vergeten te worden. FullContact heeft uiteindelijk alles samengebracht om te kunnen zeggen: "Dit is de publieke voetafdruk van iemand als je die persoon handmatig via Google zou opzoeken, dus laten we mensen daar de controle geven en hen laten zeggen: dit ben ik in het hele ecosysteem."
Jeroen: Denk je dat het misschien interessant zou kunnen zijn om een soort single sign-on-oplossing met FullContact te hebben?
Bart: Ik denk dat dat op termijn zeker een interessante richting kan zijn.
Jeroen: Op dit moment is alles gekoppeld aan Facebook, Google of Microsoft. Iedereen maakt zijn eigen single sign-on-oplossing, maar die zijn altijd gekoppeld aan een bedrijf waarbij je op zijn minst het gevoel hebt dat je de gegevens die je deelt niet volledig kunt controleren. Het is ook niet centraal geregeld, want je hebt je Google-profiel, je Facebook-profiel en misschien pas je dat in één plek aan, zonder dat het in de andere plekken wordt aangepast.
Bart: Ik denk dat identiteit vanuit allerlei verschillende invalshoeken interessant is om te benaderen. Uiteindelijk gaat het natuurlijk om een bedrijf dat neutraal is, daar niet per se een eigen belang bij heeft en aan de kant van de gebruiker staat, in plaats van aan de kant van zijn eigen economische vliegwiel.
Jeroen: Dat klinkt logisch. Genoeg over contacten en dat soort dingen. Het interesseert me enorm, maar laten we doorgaan naar andere onderwerpen. Jullie zijn een bedrijf dat sterk door VC wordt gefinancierd.
Bart: Dat klopt.
Jeroen: Wat is de reden waarom jullie voor het VC-traject hebben gekozen? Ik zie dat jullie VC veel gebruiken voor overnames. Is dat een van de redenen?
Bart: Ja. Als je iets echt groots en ambitieus bouwt, heb je veel kapitaal nodig om het van de grond te krijgen en heb je een lange runway nodig. VC is dan de juiste route. Mijn vorige bedrijven waren bootstrapped, dus beide opties hebben voor- en nadelen. Uiteindelijk draait het erom hoe snel je wilt bewegen en hoe ambitieus je wilt zijn.
We hebben het kapitaal zeker gebruikt voor de overnames die we hebben gedaan. Inmiddels hebben we acht kleinere overnames gedaan, met teams van verschillende omvang. In dat soort situaties helpt het om door venture capital te worden gefinancierd, omdat je je aandelen als betaalmiddel kunt gebruiken en daarnaast ook wat kapitaal kunt inzetten. Je kunt ook gewoon beschikken over een sterke en effectieve marktbenadering.
Als je bootstrapped bent, kan dat een uitdaging zijn. Je hebt nooit genoeg middelen. Kijk, als je door venture capital wordt gefinancierd, heb je óók nooit genoeg middelen, maar het is een afweging tussen groei en winstgevendheid.
Jeroen: Ja. Waarom werden je vorige bedrijven niet door VC gefinancierd? Was dat een bewuste keuze of is het gewoon zo gelopen?
Bart: Ik denk dat we de VC-markt gewoon niet kenden. Het was de jaren 90, dus achteraf gezien hadden we dat waarschijnlijk wel moeten doen. In 1998 gingen we naar de beurs zonder enige omzet, maar zo ging dat in die tijd blijkbaar. We wisten gewoon niet beter.
Jeroen: Oké. Wat doe jij vandaag als oprichter, Bart, bij FullContact? Je hebt een groot team. Welke rol speel je nog in het bedrijf?
Bart: Ik deel mijn job op in drie dingen. Eén: visie en strategie, en ervoor zorgen dat die goed worden begrepen. Twee: het team opbouwen, ervoor zorgen dat iedereen zijn job begrijpt en de juiste mensen aannemen en rekruteren. Drie: ervoor zorgen dat het bedrijf voldoende middelen heeft om efficiënt te werken, of dat nu kapitaal of mensen zijn.
Op dit moment hebben we meer dan genoeg middelen, dus daar maak ik me geen zorgen over. Naarmate we groeien, richt ik me heel bewust op het bouwen van de organisatie. "De machine bouwen die de machine bouwt" is een uitdrukking die ik graag herhaal. Het product bouwen is makkelijk; de organisatie bouwen die dat geweldige product bouwt, is moeilijk.
Een organisatie bestaat uit mensen. Je kunt daar geen systeemtests of integratietests omheen bouwen en je kunt mensen ook niet zomaar meenemen in test-driven development. Ze reageren allemaal anders. Voeg één andere persoon aan de mix toe en het hele systeem kan volledig ontsporen. Bij een paar honderd mensen is het echt een uitdaging om daar bewust mee om te gaan en 300 breinen aan hetzelfde te laten werken, in dezelfde richting. Daar richt ik me doorgaans op.
Jeroen: Ben je betrokken bij alle 300 mensen, of ben je vooral bezig met de managementlagen?
Bart: Je moet eigenlijk betrokken zijn bij een paar verschillende managementlagen. Vervolgens moet je feedback krijgen van de medewerkers op het niveau waar het werk daadwerkelijk wordt uitgevoerd. Je moet al die gegevens kalibreren en voortdurend nagaan of de juiste mensen op de juiste plek zitten. Blijf dat altijd kritisch bekijken.
Jeroen: Wat doe je actief om dat te laten werken? Heb je daar bepaalde gewoontes voor?
Bart: Ja. Ik denk dat we een framework gebruiken dat is opgebouwd rond een toolkit met de naam EOS, het Entrepreneurial Operating System. Daarin zit een framework met de naam People Analyzer. De People Analyzer is in essentie een matrix van twee bij twee: de juiste of de verkeerde persoon, op de juiste of de verkeerde plek. Wat je wilt, is alle juiste mensen op de juiste plek. De juiste mensen zijn mensen die onze kernwaarden delen en zich overeenkomstig die kernwaarden gedragen. Dat komt op de eerste plaats, en je moet een bepaalde drempel instellen van: “We hebben zes kernwaarden. Gedraag je je altijd met die kernwaarden in gedachten of niet?”
Vervolgens is er de juiste plek. Dat betekent: “Krijg je, in overeenstemming met de concrete verantwoordelijkheden die we voor jou hebben vastgelegd, de functie onder de knie? Wil je de functie? Heb je de capaciteit voor de functie?” Daarmee bedoel ik: de tijd, de ervaring, de emotionele weerbaarheid, de intellectuele weerbaarheid? Enzovoort. Begrijp je de functie? Wil je ze? Heb je de capaciteit om ze uit te voeren? Op alle drie de vragen moet het antwoord ja zijn om op de juiste plek te zitten.
Soms begrijpen mensen de functie, maar willen ze ze niet, terwijl ze wel de capaciteit hebben. Soms begrijpen ze ze niet. Soms hebben ze gewoon niet genoeg tijd. Ik blijf dat bij iedereen opnieuw kalibreren en het is echt belangrijk om dat te beoordelen. We stemmen dat af op ons inzicht in de geschiktheid van onze medewerkers voor verschillende posities binnen het bedrijf.
Jeroen: Hoe pak je het aan om zulke gedetailleerde feedback van iedereen te krijgen, niet alleen van je directe medewerkers? Hoe doe je dat?
Bart: Een groot deel ervan bestaat uit beoordelingen door managers en collega's – mensen beoordelen elkaar op die dynamiek van de juiste persoon op de juiste plek, geven mensen een score en gaan vervolgens met hen in gesprek. Als iemand niet op de juiste plek zit, maar wel de juiste persoon voor het bedrijf is, prima. Dan zoeken we de juiste plek voor die persoon, in een functie waar diegene echt van houdt en goed in is. Als iemand de verkeerde persoon is, maar wel op de juiste plek zit – wat meestal wordt omschreven als de “briljante klootzak” – dan zie je dat doorgaans op twee hoofdafdelingen in het bedrijf: engineering en sales.
Je hebt altijd mensen van wie je denkt: “O, die mogen we nooit kwijtraken. Ze zijn geweldig, we kunnen ze niet missen”, maar vervolgens merk je dat hun aanwezigheid het team meestal volledig ondermijnt. Dan moet je van die mensen af. Dat zijn de moeilijkste mensen om te ontslaan. De verkeerde persoon op de verkeerde plek, dat is vrij eenvoudig. Die moet je ontslaan.
Jeroen: Je zei dat je verantwoordelijkheden uit drie gebieden bestaan. Het gaat om visie en strategie, om mensen aannemen en alles wat daarbij komt kijken, en om finance. Eigenlijk om middelen.
Bart: Kapitaal.
Jeroen: Je besteedt momenteel dus geen tijd aan middelen?
Bart: Nee, niet veel. Ik zou “duidelijkheid” ook als een middel beschouwen, dus in die zin is dat waar ik mijn tijd aan besteed. Dat is voor mij behoorlijk uitdagend met zoveel mensen die anders denken.
Jeroen: Hoe verdeel je je tijd tussen visie en strategie enerzijds en mensen anderzijds? Is het fiftyfifty?
Bart: Waarschijnlijk gaat momenteel 60 à 70% naar mensen. Waarschijnlijk 25% naar visie en de rest naar middelen.
Jeroen: Begrepen.
Bart: Dat is de situatie nu. Als we bezig waren met fondsenwerving, zou waarschijnlijk 90% naar middelen gaan, omdat dat een voltijdse bezigheid is totdat het rond is.
Jeroen: Oké. Zijn er nog operationele dingen die je doet, of zit je volledig op een hoger niveau?
Bart: Er zijn operationele dingen die ik doe. Meestal komt dat doordat ik niet de juiste persoon op de juiste plek heb – als dat gebeurt. Ik beheer nog altijd echt grote relaties. Ik houd me nog altijd bezig met corporate development, wat betreft het beoordelen van bedrijven die mogelijke overnamekandidaten voor ons zijn, en dat zijn de belangrijkste dingen die ik zelf doe.
Jeroen: Duidelijk. Wat denk je dat je als oprichter van FullContact aan vaardigheden meebrengt voor het bedrijf? Waar ben je goed in?
Bart: Afgaande op de feedback van mijn collega's is wat mensen mij vertellen dat ik een vreemd vermogen heb om visie te verbinden met concrete marktwaarde en ondernemingswaarde. Niet zomaar een cool product, maar een cool product dat mensen waardevol vinden. En als het gaat om leidinggeven vanuit emotie in plaats van logica, ben ik goed in leidinggeven vanuit emotie en in het inspireren van een gedeelde visie. Dat is de feedback die ik krijg.
Jeroen: Dat is cool. Eigenlijk betekent het dat je dingen heel goed met elkaar kunt verbinden en het team effectief kunt leiden.
Bart: Dat is het doel voor de komende tien jaar. Laten we ervoor gaan, allemaal. Iedereen raakt er behoorlijk enthousiast van. Of ik er goed in ben om de zaken op korte termijn te organiseren, valt sterk te betwijfelen, en ik heb andere mensen in dienst die dat deel echt voor hun rekening nemen. Waar gaan we per kwartaal naartoe, van week tot week, dat soort dingen?
Jeroen: Daar heb je management voor, neem ik aan?
Bart: Ja.
Jeroen: Wat houdt je eigenlijk van dag tot dag gaande? Wat maakt je echt gepassioneerd en energiek in je werk?
Bart: Eerlijk gezegd zijn het de mensen. Ik haal veel voldoening uit de levens van de mensen die we met ons bedrijf veranderen. We hebben een cultuur die draait om de hele persoon, dus ik denk dat veel mensen die hier werken bezig zijn met zelfontdekking en proberen zichzelf wat beter te begrijpen, zodat ze nog betere mensen kunnen worden. Dat houdt me gaande.
Een van onze kernwaarden is ook doorzettingsvermogen. Mijn medeoprichters en ik delen iets: het is gewoon moeilijk voor ons om te stoppen. Mijn vorige bedrijf heeft dertien jaar bestaan. We zijn nu zeven jaar bezig met dit bedrijf, dus dat voelt voorlopig nog behoorlijk kort. Je hoofd laag houden en blijven doorgaan is nu eenmaal de beste manier om te overleven in de B2B SaaS-markt. Je moet gewoon blijven doorzetten. Het komt maar zelden voor dat B2B-bedrijven explosief groeien. Misschien heb je één keer per generatie een Slack, maar dat is zeldzaam.
Jeroen: Of Trello?
Bart: Ja, of Trello. Zelfs Dropbox had twaalf jaar nodig om naar de beurs te gaan.
Jeroen: Als je het hebt over de ontwikkeling van de hele persoon, komt dat dan omdat het belangrijk voor je is?
Bart: Ja, het is belangrijk voor me. Ons bedrijf heet FullContact, wat staat voor de hele persoon. Het persoonlijke en het professionele, en dat vormt echt de kern van ons ethos. Alles draait om mensen. Ik maak niet graag al te veel onderscheid tussen het persoonlijke en het professionele. Misschien komt dat doordat ik mezelf als ondernemer ook niet persoonlijk en professioneel van elkaar heb gescheiden.
Jeroen: Op welke manieren pak je dat aan? Hoe zorg je ervoor dat dat werkt binnen een bedrijf? Wat doen jullie concreet?
Bart: Aan het begin van vergaderingen doen we veel check-ins. In elke vergadering die ik leid, doe ik een korte check-in met de mensen: rood, geel of groen, afhankelijk van hoe ze zich emotioneel voelen. Daar wordt niemand op beoordeeld. Groen betekent gewoon dat iemand aanwezig, helder en rustig is. Rood betekent dat iemand lichamelijk ziek of afgeleid kan zijn, of gewoon in een soort hagedissenbreinmodus zit. Geel zit daar ergens tussenin, en we bespreken gewoon hoe we erbij zitten, zodat iedereen in de ruimte weet vanuit welke situatie we komen. Dat is behoorlijk ongebruikelijk op de werkvloer, maar mensen vinden het nuttig. Het is niet bedoeld als therapiesessie. Het gaat er gewoon om dat je begrijpt wat er met iemand aan de hand is, dat even opzijzet en aan het werk gaat.
Jeroen: Ja. Je bent dus heel transparant over wat er met je aan de hand is, en daardoor wordt het makkelijker om aan het werk te gaan, te communiceren en samen te werken?
Bart: Precies.
Jeroen: Interessant. Zie je dat ook terug in andere dingen? Bijvoorbeeld in het aantal werkuren, de sfeer op kantoor of bepaalde rituelen?
Bart: Dat is interessant. We hebben een interessante cultuur die behoorlijk veel doorzettingsvermogen vraagt, dus we hanteren eigenlijk het idee van werk-privé-integratie. Ik vind dat ‘balans’ een slecht woord is om te gebruiken. Werk-privé-integratie past beter bij de wereldwijde 24/7-omgeving waarin we leven. Het is echt heel moeilijk om de knop volledig om te zetten.
We zijn allemaal grote zakken chemicaliën die elke dag naar het werk komen, en we nemen ons werk allemaal mee naar huis, dus laten we dat op zijn minst erkennen. We proberen mensen wel te verplichten om een tijdje van de radar te verdwijnen, in vakantiemodus te gaan of er in het weekend even tussenuit te gaan, en zeggen dan: “Koppel je gewoon helemaal los”, zodat mensen niet kunnen blijven werken. We zitten voortdurend op onze telefoon, dus het is veel makkelijker om mensen te zeggen dat ze volledig van de radar moeten verdwijnen, en dat maakt deel uit van het ritueel dat we bij FullContact hebben. We noemen het een paid-paid vacation.
Een paid-paid vacation is min of meer een internationaal fenomeen. We zijn er zes jaar geleden mee begonnen. We betalen mensen één keer per jaar $7.500 om vakantie te nemen, bovenop hun salaris, maar ze moeten volledig van de radar verdwijnen en de verbinding met technologie verbreken. Ze moeten vakantie nemen en mogen niet werken om het geld te krijgen. Dat is best cool en we zijn er behoorlijk strikt in.
Jeroen: Komen ze na zo’n geweldige vakantie dan nog wel terug?
Bart: Ja, dat doen ze, omdat ze hun volgende vakantie willen.
Jeroen: Is dat ook hoe je ze aan je bindt?
Bart: Precies. Wat er gebeurt, is dat de partner of echtgenoot van die persoon tijdens de huidige vakantie al begint te plannen waar ze het jaar erop naartoe gaan voor hun volgende betaalde vakantie. Oké, volgend jaar gaan we naar Costa Rica of de Malediven, of waar dan ook.
Jeroen: Dat is mooi. Hoe blijf jij persoonlijk mentaal en fysiek fit?
Bart: Mentaal gezien mediteer ik elke dag zo’n tien tot vijftien minuten. Dat helpt echt. Fysiek fit? Eerlijk gezegd ben ik momenteel niet in topvorm. Ik probeer hier met een personal trainer te werken. Deze week begin ik zelfs met een personal trainer op afstand, wat een behoorlijk gek experiment is: waar ter wereld ik ook ben, via FaceTime met me samenwerken. Met al dat reizen is het zo moeilijk, of voor mij in elk geval. Als ik thuis ben, ga ik in Colorado wel graag veel wandelen en skiën.
Jeroen: Ja, jullie zitten toch niet zo ver van de bergen? Dan kun je er gewoon naartoe en gaan skiën?
Bart: Klopt. Vanuit Boulder ben ik er in dertig minuten.
Jeroen: Een van onze developers blijft dat ook maar zeggen. Zo van: ‘Je zou echt ergens dicht bij de bergen moeten gaan wonen. Jullie hebben toch zoiets als skitijd, zodat je eropuit kunt trekken wanneer er sneeuw ligt?’
Bart: Ja, we hebben een beleid dat de Powder Day Policy heet: als het sneeuwt, neem je gewoon vrij en ga je skiën. Je kunt die dag op elk moment inhalen.
Jeroen: Cool. Waar besteed je meestal graag je tijd aan als je niet aan het werk bent? Dingen als skiën en wandelen?
Bart: Ik probeer het wel, maar eerlijk gezegd draait het met twee kinderen onder de vier vooral om familie. Veel tijd voor iets anders is er niet. Als ik kan golfen, ga ik golfen, maar daar blijft het wel zo’n beetje bij.
Jeroen: Probeer je je werkdagen nu te beperken vanwege de kinderen?
Bart: Ik probeer het, maar meestal sta ik om vijf uur ’s ochtends op en ben ik om zeven uur ’s avonds weer thuis, dus dat is ongeveer een werkdag van veertien uur. De kinderen eten en gaan naar bed, en tegen die tijd ben ik uitgeput en ga ik zelf slapen. Het is gewoon afzien; die jaren zijn zwaar. Het is moeilijk.
Jeroen: Ja. Zelf kijk ik er eerlijk gezegd niet echt naar uit.
Bart: Het is zwaar.
Jeroen: Ja, zeker als je dat combineert met ondernemerschap. Je moet ontzettend hard werken; ik vraag me af hoe dat zal gaan. Hoe houd je dat allemaal in balans zonder jezelf op te branden?
Bart: Ik denk dat een van de dingen die ik regelmatig doe, het ritme dat ik samen met mijn vrouw heb opgezet, dit is: één keer per kwartaal neem ik in de eerste week van elk kwartaal een week vakantie met mijn gezin. Vervolgens neem ik elke zes weken, dus halverwege het kwartaal, een pauze van twee of drie dagen om mijn hoofd leeg te maken. Dan kan ik doen wat ik wil. Ik kan alleen gaan golfen of ergens met vrienden naartoe gaan. Ik neem gewoon twee of drie dagen voor mezelf om halverwege het kwartaal mijn gedachten te ordenen. Zo heb ik ongeveer elke zes weken een pauze, en dat helpt.
Jeroen: Wat doe je dan zoal? Is het gewoon boeken lezen of op de bank zitten?
Bart: Ik heb in Boulder wel eens een staycation gehouden, waarbij ik boeken las en ging wandelen. Ik ben met vrienden naar Mexico gegaan en heb daar te veel tequila gedronken. Ik ben op golfvakantie gegaan. Ik doe eigenlijk gewoon wat ik op dat moment nodig heb. Ik plan er niet al te veel voor.
Jeroen: Klinkt goed. Om langzaam af te ronden: wat is het laatste goede boek dat je hebt gelezen, en waarom koos je ervoor om dat te lezen?
Bart: Het laatste goede boek dat ik heb gelezen, was de serie The Three-Body Problem. Ken je die?
Jeroen: Nee.
Bart: The Three Body Problem is een Chinees boek dat in het Engels is vertaald en jarenlang de nummer één-bestseller in China was. Het is toekomstgerichte sciencefiction en het uitgangspunt — zonder al te veel weg te geven — is dat aliens van Alpha Centauri, de dichtstbijzijnde ster bij de aarde op 4,7 lichtjaar afstand, de aarde binnenvallen. We komen daar al vroeg achter, 400 jaar van tevoren, omdat ze reizen met een honderdste van de lichtsnelheid. Het hele uitgangspunt is: wat gebeurt er met de wereld en de samenleving als we weten dat er over 400 jaar een hypergeavanceerde buitenaardse soort op ons afkomt? Zijn er mensen die blijven? Die vertrekken? Die proberen te ontsnappen? Breekt er paniek uit? O ja, de aliens hebben uitgevogeld hoe ze elke verdere technologische vooruitgang aan onze kant kunnen tegenhouden.
Dit speelt zich af over duizenden jaren en het is epische sciencefiction. Ik hou van sciencefiction omdat ik graag in de toekomst leef en er deel van uitmaak. Volgens mij heeft veel sciencefiction het bij het rechte eind als je er achteraf naar kijkt, al zit een deel er ook behoorlijk naast. Ik vind dat gewoon leuk, omdat ik te veel businessboeken lees en sciencefiction voor mij een manier is om daaraan te ontsnappen.
Jeroen: Ja. Het verruimt je blik toch meer dan die businessboeken, denk ik.
Bart: Ja. Niet weer zo’n businessboek van een managementgoeroe, toch?
Jeroen: Het lijkt wel alsof je, als je er één hebt gelezen, ze allemaal hebt gelezen. Af en toe duikt er gelukkig eentje op die wel goed is.
Bart: Ja, precies.
Jeroen: Is er iets waarvan je had gewild dat je het wist toen je met FullContact begon, en dat je graag met anderen zou willen delen?
Bart: Ik heb echt geleerd dat het uiteindelijk allemaal om mensen draait. Veel technologiebedrijven worden opgericht door mensen die sterk technologisch georiënteerd zijn, en veel van die mensen werden juist door technologie aangetrokken omdat ze niet zo goed met mensen waren.
Je kunt een computer vertellen wat hij moet doen en hij snauwt je niet af en reageert niet emotioneel. Als hij iets verkeerd uitvoert, komt dat doordat jij hem de verkeerde instructie hebt gegeven. Het is ontzettend belangrijk om te begrijpen hoeveel van je werk als leider om mensen draait, om mensen dat van tevoren duidelijk te maken en vervolgens echt te investeren in het begrijpen van jezelf en van de manier waarop andere mensen met elkaar omgaan. Dat is het ene advies dat ik mijn vroegere zelf zou geven.
Jeroen: Dat is een goed advies. Bedankt dat je te gast wilde zijn in Founder Coffee, Bart. Fijn dat je er was.
Bart: Ja, bedankt voor de uitnodiging. Oké, proost!
Vond je het leuk? Lees Founder Coffee-interviews met andere oprichters. ☕
We hopen dat je deze aflevering leuk vond. Als dat zo is, beoordeel ons op iTunes!
Voor meer interessante verhalen over startups, groei en sales
👉 volg @salesflare op Twitter of Facebook
