Hampus Jakobsson van Brisk en TAT
Founder Coffee aflevering 023
Ik ben Jeroen van Salesflare en dit is Founder Coffee.
Om de twee weken drink ik koffie met een andere oprichter. We praten over het leven, passies, wat we geleerd hebben, … in een intiem gesprek waarin we de persoon achter het bedrijf leren kennen.
Voor deze drieëntwintigste aflevering sprak ik met Hampus Jakobsson, medeoprichter van Brisk.io en The Astonishing Tribe, en nu Partner bij BlueYard.
Hampus begon met een groep vrienden op een studentenkamer en vertrok al snel op een epische reis, waarbij hij zeilde waar de wind hem bracht.
Hij ontwierp gebruikersinterfaces voor de grote telefoonfabrikanten, verkocht zijn bedrijf voor 150 miljoen dollar aan BlackBerry, werkte daar in fusies en overnames, begon als angel te investeren (in inmiddels meer dan 90 bedrijven), lanceerde een nieuwe software-startup om meer ervaring op te doen met geld ophalen en zit nu aan de andere kant van de tafel, waar hij investeert in tech-startups die op het punt staan de wereld te veranderen.
We filosoferen over hoe de wereld werkt, over de twee verschillende fases van een startup, de toestand van venturecapital, de balans tussen werk en privé en waarom je niet het bedrijf van iemand anders zou moeten opbouwen.
Welkom bij Founder Coffee.
Waar kun je luisteren?
Je kunt deze aflevering vinden op:
Transcript
Jeroen: Hoi Hampus, geweldig dat je te gast bent bij Founder Coffee.
Hampus: Fijn om hier te zijn.
Jeroen: Je bent momenteel VC bij BlueYard, maar daarvoor was je oprichter van The Astonishing Tribe en daarna van Brisk.io. Normaal vraag ik mensen om hun bedrijf of hun huidige rol te introduceren, maar misschien kun je ze alle drie heel kort voorstellen, zodat we een soort overzicht krijgen van je traject?
Hampus: Natuurlijk. Toen ik jong was, aan de universiteit, begon ik samen met vijf vrienden een bedrijf waar we eigenlijk min of meer ingerold zijn. We waren met z’n zessen, om precies te zijn. Ik werkte als stagiair bij een kunstbedrijf in Londen. Toen ik terugkwam, konden een van mijn vrienden en ik, geïnspireerd door wat ik daar had gezien, een grote kunstinstallatie bouwen. We dachten: “Wauw, dat is geweldig, maar we moeten waarschijnlijk een bedrijf beginnen om daar een factuur voor te kunnen sturen.” Twee andere vrienden waren bezig met een consultancy rond beeldherkenning en video. Zij wilden daar een bedrijf omheen beginnen. Weer een andere vriend werkte aan speciale effecten voor films, en we waren allemaal erg close. We zeiden gewoon: “Hé, laten we dit bedrijf samen beginnen,” ook al deden we drie totaal verschillende dingen.
Jeroen: Waar draaide het bedrijf precies om? Ging het om kunst?
Hampus: Het was iets totaal krankzinnigs. Stel je een studentenkamer voor, met volledig willekeurige dingen. Alles draaide eigenlijk om ervaringen: videocompressietechnologie, kunst, speciale effecten voor films. Van alles wat, en nog een heleboel erbij. We begonnen dit als hobbyproject terwijl we aan de universiteit studeerden en hadden er vervolgens enorm veel plezier in. Het ging goed, we stuurden klanten facturen en brachten soms een stuk minder tijd aan de universiteit door dan waarschijnlijk verstandig was. Toen gebeurde het volgende: een vriend van ons stuurde ons een bericht met de mededeling: “Ik werk bij Sony, en Sony en Ericsson zijn net gefuseerd. We bouwen een mobiele telefoon.” Wij hadden al behoorlijk lang met computerkunst gewerkt. Daarom deden we deze activiteiten.
Hampus: Hij zei dus: “Kunnen jullie ons helpen de eerste producten voor de mobiele telefoon te bouwen en er de software voor te maken?” Wij zeiden meteen: “Echt niet!” We hadden eerder voor de gaming-startup gewerkt, nog voordat mobiel gamen doorbrak, en we vonden gewoon dat mobiele telefoons in 2001 nooit echt ergens toe zouden leiden. Mobiele telefoons en touchscreens werden steeds kleiner. Maar die man zei: “Red mijn hachje.” Dus zeiden we: “Oké, natuurlijk. We helpen jullie wel.” We begonnen met hen te praten, gingen naar de eerste vergadering en hadden een prototype voor hen gebouwd.
Hampus: Ze kwamen binnen, bekeken wat we hadden gemaakt en zeiden: “Wauw, hoeveel kost dit? Kunnen we er een licentie op nemen?” We hadden geen idee wat zoiets waard was, dus zeiden we: “Ja hoor, 40.000 euro.” Waarop zij vroegen: “Per model mobiele telefoon?” Wij zeiden alleen maar: “Wat? Ja, ja. Precies.” En dat was het. Het bedrijf veranderde van een krankzinnig studentenkamerproject in iets dat volledig gericht was op één ding: mobiele gebruikersinterfaces en de software die ze mogelijk maakt. Eigenlijk alles wat je op je telefoon ziet: het menusysteem, de pop-ups, de meldingen en al het andere — in wezen de bovenste laag van het besturingssysteem.
Hampus: Wij licentieerden deze software aan Motorola, Samsung, Sony Ericsson, Nokia en al dat soort spelers, en zij betaalden ons waanzinnig veel geld, zo’n vijf miljoen euro per jaar. Maar het duurde een eeuwigheid om aan deze bedrijven te verkopen. Uiteindelijk ontwierpen we de gebruikersinterface voor Android, voor allerlei projecten van Orange en Vodafone, voor Disney en voor nog veel meer verschillende toepassingen. We haalden geen geld op, want hé, vergeet niet: dit was een krankzinnig bedrijf vanuit een studentenkamer dat van alles deed.
Hampus: In 2010 waren we met 180 mensen in Zweden, Korea en de VS, plus nog een aantal mensen in Taiwan en Japan. En toen kwam BlackBerry uit het niets met de vraag: “Hé, we zouden jullie graag overnemen.” BlackBerry was in 2010 — misschien herinner je het je nu niet meer — de grootste fabrikant van smartphones ter wereld. We hadden hen nog nooit ontmoet, maar zij waren, naast Apple, eigenlijk de enige partij die ermee aan het experimenteren was en echt indrukwekkend werk leverde met smartphones. We kregen een bod van 150 miljoen dollar. We hadden geen venturecapital, dus het was compleet krankzinnig.
Hampus: Daarna werkte ik twee jaar bij BlackBerry aan M&A, oftewel het overnemen van bedrijven, en dat was heel, heel interessant. Ik zat aan de andere kant van de tafel. Plotseling zag ik al die bedrijven dingen zeggen als: “Ze presenteren zichzelf nogal vreemd,” of: “Ze begrijpen bedrijven niet. Waarom doen ze dit en dat?”
Hampus: Na twee jaar daar besloot ik een ander bedrijf te beginnen. Daarom startte ik Brisk, om meerdere redenen. Ik had al behoorlijk veel als angel geïnvesteerd en voelde pijnlijk duidelijk dat ik de venturewereld niet kende. Ik wist niet hoe ik geld moest ophalen, omdat ik dat nooit eerder had gedaan. Daarnaast was ik erg geïnteresseerd in de vraag hoe je mensen kunt helpen om datagedreven beslissingen te nemen, omdat ik net had gezien hoe slecht bedrijven met gegevens omgaan wanneer ze beslissingen moeten nemen.
Hampus: Een van de andere oprichters van TAT en ik begonnen dit bedrijf, haalden twee miljoen dollar op en begonnen er na een paar kleine pivots aan te bouwen. We ontwikkelden een sales tool die gegevens uit de CRM, de kalender, de e-mails en alle kleine stukjes informatie rond de verkoper verzamelde, en die vervolgens een aanbeveling deed om te verkopen. Zo kon het systeem zeggen: “Hé, je bent Colin bij AT&T vergeten. Dat is nog een opportuniteit in de CRM.” Vervolgens zei de verkoper: “Oké, ik bel Colin,” of dacht hij: “AT&T, dat is een verloren opportuniteit.” Ofwel duwden ze de deal vooruit, ofwel werkten ze de gegevens in de CRM bij. Het voelde eigenlijk als een geweldig idee.
Hampus: Wat géén geweldig idee was, was de complexe onboarding boven op een ander CRM-systeem zoals Salesforce. Uiteindelijk tekenden we, hoewel we heel mooie klanten binnenhaalden zoals LinkedIn, Intercom, BoostSuite, Evernote en nog veel andere grote Amerikaanse bedrijven die het product echt goed vonden, contracten met klanten waarvan de onboarding heel, heel ingewikkeld was. Uiteindelijk verkochten we het bedrijf voor een habbekrats, betaalden we de juridische kosten en deelden we geld uit aan investeerders.
Hampus: Toen ben ik een angelgroep begonnen. Ik heb een startupcommunity opgezet. Ik ben een accelerator gestart. Daarna ben ik bij BlueYard gaan werken, een venturefonds dat investeert in infrastructuur rond een aantal verschillende theses. Maar over het algemeen zou ik zeggen dat het nu om heel veel dingen gaat die in silo’s vastzitten. Gegevens zitten vast in silo’s en zelfs werk zit vast: je moet over bepaalde vaardigheden beschikken. Elektriciteit bijvoorbeeld, of eigenlijk eender wat, zit vast in de oude manier van werken. BlueYard draait in essentie om het afbreken van die hekken en het aanbieden van tools voor de nieuwe arbeidseconomie. Tools om gegevens uit het internet vrij te maken of tools voor eenvoudige communicatie. En dan heb ik het niet over webconferencing of startups, maar over zaken als netneutraliteit, de Chinese firewall of gegevens die vastzitten op vreemde plekken zoals de farmaceutische industrie, waar ze de samenleving eigenlijk niet vooruithelpen.
Hampus: Dat is waar ik vandaag werk, en ik vind het er echt, echt geweldig.
Jeroen: Dat is een indrukwekkend traject, en het lijkt erop dat je dat traject van bij het begin niet echt had uitgestippeld. Het is gewoon zo gelopen, toch?
Hampus: Helemaal gepland. Nee, ik maak maar een grapje.
Hampus: Ik geloof in plannen, maar ik geloof niet in het uitvoeren van het plan dat je hebt gemaakt. Ik denk dat iedereen af en toe moet stilstaan, een dagboek moet bijhouden, de week moet plannen, doelen voor het jaar moet hebben, dat soort dingen. Maar als we geloven dat we het plan zullen volgen, kunnen we alleen doen wat voor de hand ligt. Christoffel Columbus had Amerika nooit kunnen vinden als hij op zoek was gegaan naar Amerika.
Hampus: Ik denk dat Christoffel Columbus Amerika vond omdat hij een kortere route naar India wilde, en volgens mij heeft hij zijn idee aan de Portugese koninklijke familie gepresenteerd met de woorden: “Kijk, jullie hebben al die handelaars rond Afrika zien varen en jullie hebben al die geleidelijke verbeteringen van 5% jaar na jaar gezien: ze worden een beetje sneller, hebben grotere schepen, enzovoort. Maar wij hebben een geweldig idee: als we naar het westen varen, gaat het veel, veel sneller. Het risico is veel groter, maar we zullen sneller vooruitgaan. En we hebben iets concreets gevonden dat een andere kerel een paar jaar eerder heeft ontdekt, maar deze wind zal werken. We komen in India aan. Dit is een grote gok. Als het lukt, gaat het tien keer sneller en is het honderd keer beter.” En ik denk dat hij het nooit zou hebben gevonden als hij had gezegd: “We gaan Amerika vinden.”
Hampus: Volgens mij is het zo: als mensen hun leven plannen en dat plan vervolgens minutieus uitvoeren, zullen ze hun doel niet bereiken. Maar mensen die zich gedragen als een zeilboot op zee, die gaat waar de wind hem brengt, komen evenmin ergens.
Hampus: Ik geloof echt in plannen maken, dingen doordenken en in essentie een besturingssysteem voor je leven creëren door jezelf af te vragen: “Wat wil ik bereiken? Hoe wil ik het bereiken? Waarom wil ik het bereiken?” Zodat je erover kunt nadenken wanneer er plots een opportuniteit aanklopt.
Hampus: Is dit de grote richting die ik uit wil? En als dat zo is, laten we er dan voluit voor gaan. Als het niet in die grote richting past, zeg ik: “Ik ga nee zeggen.” Als iemand zou vragen: “Wil je stage lopen bij The Economist?” Als je die wereld in wilt, zeg dan ja. Als je een hekel hebt aan het idee, zeg dan gewoon nee, zonder stress. De dag erna heb je gedaan wat je “plan” je vertelde, maar als je een plan had waarin stond: “Ik wil bij The Economist werken”, dan zou ik je zeggen dat je meestal heel ongelukkig zult worden.
Jeroen: Hoe moet ik me dat dan voorstellen? Heb je een soort missie voor ogen, of baseer je je gewoon op een bepaalde intuïtie?
Hampus: Ik pak het aan door heel duidelijk een richting te bepalen. Ik begin met een plan te maken van precies wat ik wil doen. Zo van: “Ik wil dit doen, dan dat, dan dit, dan dat.” Vervolgens neem ik wat afstand en vraag ik mezelf af: “Wat betekent dat? Waarom zou ik dat willen doen?” Bij sommige van die dingen besef ik dat het doel eigenlijk is dat ik wil leren, creatiever wil zijn, meer betekenisvolle connecties wil aangaan, aan mijn persoonlijke gezondheid wil werken, of iets dergelijks. Dan kijk ik naar dat doel en besef ik dat dát eigenlijk de doelen zijn. Vervolgens probeer ik die concreet te maken.
Hampus: In plaats daarvan heb ik vier of vijf grote doelen, zoals persoonlijke gezondheid of connecties, en daaronder heb ik meer voorbeelden van manieren om die voor mezelf te bereiken. Wekelijks en maandelijks probeer ik de dingen onder die grote noemer na te streven, want anders kan ik daar niet gewoon zitten met de vraag: “Gezondheid, wat moet ik met gezondheid?” Een van de dingen die ik probeer te doen, is elke zondagochtend 20 kilometer lopen, maar soms val ik uit het ritme en doe ik het niet. Ik val niet letterlijk van een paard, maar soms loop ik ’s ochtends geen 20 kilometer. Mijn doel is dus om het hele jaar gemiddeld 10 kilometer per week te lopen.
Hampus: Dat doel is heel concreet, en het subdoel is om op zondag 20 kilometer te lopen. Maar het hoofddoel is gezondheid, wat betekent dat mijn doel dat het dichtst bij vandaag ligt, is om op zondag 20 kilometer te lopen. Om de twee weken haal ik dat niet, en dan ga ik naar buiten en loop ik gemiddeld 10 kilometer per week, waardoor ik dat doel wel haal. Toch zorg ik ervoor dat ik ook probeer 10 kilometer te lopen. Zo kom ik gemiddeld iets hoger uit, zodat ik vaker mag falen. Vervolgens kijk ik naar het grote doel — gezondheid — en dat bereik ik op die manier. Maar als ik plots het gevoel krijg dat 20 kilometer lopen om een of andere reden erg ongezond voor me zou zijn, dan moet ik misschien het concretere doel, het ingezoomde doel, wijzigen.
Hampus: Ik doe dit voor heel veel verschillende dingen, en ik vind dat ontzettend goed werken. Een ander doel is om nieuwe, interessante mensen te ontmoeten, en ik heb daar drie of vier methodes voor. Al die methodes zijn onderling uitwisselbaar en veranderen in de loop van de weken, maanden en kwartalen van het jaar. Maar mijn grote doel is om echt te genieten van het ontmoeten van interessante mensen met interessante ideeën. Hoe ik dat aanpak, hangt af van de gelegenheid.
Jeroen: Het klinkt alsof je heel veel verschillende dingen hebt gedaan. Op dit pad begin je met een hobbyproject dat uitgroeit tot een enorme startup of op grote schaal groeit. Daarna ga je een bedrijfsjob doen, beland je bij een nieuwe startup die klein blijft, en nu werk je bij een VC-fonds. Zie je jezelf hierna weer een startup leiden?
Hampus: Nee, ik denk eigenlijk niet dat ik ooit nog een startup zal beginnen. Ik zal je vertellen waarom. Mijn doel vandaag — als je kijkt naar mijn overkoepelende doel of het grote doel dat ik heb — is echt mezelf leren kennen, accepteren wie ik ben en me goed voelen bij wie ik ben. Het probleem is dat ik, wanneer ik een startup run, tegen dat doel in werk omdat ik een maximaliseerder en optimaliseerder ben. Dat betekent dat ik, wanneer ik een startup run, niet probeer de beste versie van mezelf te zijn. Ik probeer het beste bedrijf te bouwen. Ik begin dingen te doen die superongezond voor me zijn. En ze zijn niet alleen ongezond, ze stroken ook niet met het doel om mezelf te leren kennen en mezelf te accepteren. Ze staan in het teken van winnen.
Hampus: Als VC en als angelinvesteerder die in meer dan 90 bedrijven heeft geïnvesteerd, vind ik het dan weer geweldig dat dit zo goed aansluit bij de dingen die ik wil leren. Ik ontmoet graag ambitieuze, interessante mensen. Dat is geweldig als je investeerder bent. Ik leer voortdurend graag nieuwe onderwerpen kennen. Ook dat is geweldig als je investeerder bent. Ik hou van veel afwisseling, en die krijg je hier volop. Vanavond praat ik met een bedrijf dat actief is in quantumcomputing. Drie dagen geleden heb ik me verdiept in fusietechnologie. Ik doe due diligence op een developerplatform. Ik vind dat fantastisch, omdat mijn brein voortdurend van het ene onderwerp naar het andere moet springen.
Hampus: En ik combineer dit met hardlopen, het lezen van fictiereeksen en koken, behoorlijk vaak zelfs — dat zit helemaal aan de andere kant van het spectrum. Als ik een startup zou runnen, zou ik niet koken, niet hardlopen en niet lezen. Ik zou dingen lezen die in lijn liggen met mijn bedrijf. Ik zou hardlopen om goed te slapen. En ik denk echt dat mensen die startups runnen — helaas, of misschien juist niet — zich volledig op één ding moeten richten om echt succesvol iets compleet nieuws te bouwen, zeker als ze een bedrijf proberen uit te bouwen dat exponentieel kan opschalen. Daarom heb ik gemerkt dat ik uiteindelijk minder leer. Ik word uiteindelijk minder creatief. Ik leef uiteindelijk ongezonder. En dat zijn nu net mijn doelen. Ik hou van leren, en leren is niet waar een startup om draait. In het begin wel, maar na een tijdje draait het om het runnen van het bedrijf.
Jeroen: Het hangt er natuurlijk van af hoe je naar leren kijkt. Ik was vroeger consultant. Ik had veel verschillende projecten, maar ik had altijd het gevoel dat ik slechts aan de oppervlakte kwam. Nu ik een bedrijf run, leer ik dingen echt grondig en doen ze er echt toe. Volgens mij is dat een ander soort leren.
Hampus: Het punt is dat ik volgens mij ontzettend veel heb geleerd. Ik heb enorm veel geleerd uit beide startups. Ik denk niet dat ik ooit zoveel over zo veel verschillende dingen heb geleerd, want naarmate je groeit, dwing je jezelf om dingen uit te zoeken. Hoe heb je mensen nodig? Hoe doe je aan internetmarketing? Enzovoort. Er zijn gewoon zo veel dingen die je echt moet uitzoeken. Wat ik de laatste tijd meer ben gaan beseffen, is dat ik, nadat ik twee startuptrajecten heb doorlopen, als angelinvesteerder in meer dan 90 startups heb geïnvesteerd via de fondsen en me bij angelcomités heb aangesloten om nog meer te investeren, nu om me heen kijk en zie dat er iemand is die tien keer beter is in hardware dan ik. Er is iemand die tien keer beter is in internetmarketing, en er is iemand die tien keer beter is in het leiden van mensen.
Hampus: En ik begon steeds sterker het gevoel te krijgen dat ik, als ik een nieuw bedrijf zou starten, me eigenlijk maar op drie dingen zou richten. Ik zou me richten op het bepalen van de visie, het aantrekken van de beste mensen en ervoor zorgen dat we intern een geweldige cultuur en communicatie hebben, omdat dat de dingen zijn die ik zou kunnen beheersen. Maar voor al het andere heb ik gewoon het gevoel dat er iemand is die daar zoveel beter in is dan ik. En uiteraard zijn er waarschijnlijk ook voor die drie onderdelen mensen die veel beter zijn dan ik. Al snel zou ik denken: “Oké, laten we een stap terug doen.”
Hampus: Als angel investor of VC kan ik die dingen doen en daarom vind ik het zo leuk. Ik kan met het bedrijf werken aan die drie zaken: geld ophalen, communicatie en cultuur. Ik ben ontzettend blij dat al die mensen met wie ik werk het met mij uithouden, want ik ben verschrikkelijk om mee samen te werken. Ik maak mensen echt helemaal gek.
Jeroen: Echt?
Hampus: Ja, echt. Ik ben extreem intens. Ik vind echt dat alles zoveel sneller zou moeten gaan. Als iemand zegt: “Dat kunnen we niet doen.” Een van mijn favoriete grappen, die ik altijd vertel en die nu dus wordt opgenomen, gaat over een man die naar een dokter gaat en zegt: “Dokter, als ik mijn hand zo houd, doet het pijn.” Waarop de dokter zegt: “Doe dat dan niet.” Zo kijk ik er eigenlijk ook naar. Als een ondernemer zegt: “Dit doet echt pijn.” Dan zeg ik: “Doe het dan niet.” En zij zeggen: “Wat bedoel je?” Maar als je een bedrijf opbouwen pijnlijk vindt, kan ik je vertellen dat het nog erger wordt. Ik heb nog niet met zo veel bedrijven gewerkt.
Hampus: Ik denk dat er twee verschillende fases zijn in een start-up. De fase vóór product-market fit, waarin je om twee uur ’s nachts wakker wordt en jezelf afvraagt waarom je dit eigenlijk doet, en je je partner en je beste vrienden moet vertellen dat het een geweldig idee is. Hopelijk niet om twee uur ’s nachts natuurlijk, maar je zit daar en denkt: “Ik lieg tegen ze.” En om acht uur ’s ochtends moet je naar je werk en tegen je investeerders, medewerkers en alle anderen zeggen: “Jullie zijn geweldig bezig. Dit is een fantastisch idee.” Terwijl je echt niet weet waarom je dit doet, en niet door vermoeidheid, maar gewoon omdat alles zo verwarrend is. De ene klant zegt: “Ja,” en de andere zegt: “Nee.” De ene developer is blij, de andere is ontevreden. Het is gewoon verwarring.
Hampus: En dan bereik je plots product-market fit en ga je met product-market fit naar de fase waarin je om twee uur ’s nachts wakker wordt en je je volstrekt ontoereikend voelt. Klanten vragen sneller om het product dan jij het kunt bouwen. Developers vragen om sneller meer developers aan te nemen dan jij developers kunt aannemen. En overal gaat er van alles stuk, waardoor je alleen maar denkt: “Waarom ben ik degene die dit leidt?”
Hampus: Ik hou van beide fases. De eerste fase is in wezen een kunstenaarsfase. En de tweede is een heel bijzondere, vreemde, culturele en mentale ruimte voor expansie en groei. Maar de meeste start-ups waarmee ik werk hebben een hekel aan de eerste fase en aan de tweede fase. Sommige mensen met wie ik werk floreren er juist echt in en bouwen buitengewone bedrijven.
Hampus: Iets wat ik heel vreemd vind, is dat de meeste mensen denken dat degene die een waardevoller bedrijf leidt, ook slimmer is. Mensen kijken naar Larry Page, Elon Musk of, ik weet het niet, Jeff Bezos, en zeggen: “Jeff Bezos moet wel de slimste persoon ter wereld zijn,” of: “Larry Page moet wel de slimste persoon ter wereld zijn.” Nee, helemaal niet. Jeff Bezos en Larry Page zijn van nature slim, anders waren ze niet zover gekomen. Ze hebben doorzettingsvermogen, intelligentie, sociale vaardigheden — wat er ook nodig is; misschien niet allemaal sociale vaardigheden — maar ze worden niet lineair slimmer naarmate hun bedrijf groeit. En ik denk dat dat is wat zoveel mensen verkeerd begrijpen.
Hampus: Ik ken bedrijven die een omzet van tien miljoen dollar hebben bereikt. De mensen daar behoren tot de slimste mensen die ik ken. Het is alleen dat ze “de pech” hadden om een lokaal maximum te bereiken met een idee, terwijl iemand anders misschien enorm slim is, zeg maar slimmer dan gemiddeld, en meer doorzettingsvermogen en ambitie heeft dan gemiddeld, maar toevallig volledig willekeurig op een geweldig idee stuit. Wat ik leuk vind, is niet hoe slim mensen zijn, maar mensen zien groeien en hen helpen groeien. Daar krijg ik echt energie van.
Jeroen: Gaat het dan om groeien binnen die twee fases, of om groeien van de ene fase naar de andere?
Hampus: Voor mij gaat het gewoon om groei. Om mentale groei. Ik ken mensen die in de eerste fase buitengewoon goed zijn en het plots niet meer leuk vinden zodra ze in de tweede fase komen. Dan kunnen ze een “zijwaartse stap” zetten en chief innovation officer, marketingverantwoordelijke of iets dergelijks worden, of ze kunnen eruit stappen en een ander bedrijf starten. Ik vind beide prima. Degenen van wie ik persoonlijk vind dat ze falen, zijn degenen die CEO blijven, VP engineering blijven, VP marketing blijven of wat dan ook, terwijl ze er niet goed in zijn en een bottleneck voor het bedrijf worden. Ze hebben er een hekel aan, maar kunnen niet toegeven dat ze het haten vanwege hun status. Ik denk dat dat het ingewikkelde is: hoe begrijp je dat je op dit moment misschien niet je beste zelf bent?
Hampus: Daarom denk ik dat ik zo van groei hou. Ik ontmoet mensen die door de eerste fase gaan en, wanneer ze in de tweede fase komen, voor iets nieuws kiezen. Ik ontmoet mensen die het in de eerste fase erg moeilijk hebben en vervolgens in de tweede fase helemaal opbloeien. En dan ontmoet ik mensen die door verschillende fases gaan en maar blijven groeien, groeien, groeien en groeien. Ik hou van alle drie. Ik help mensen gewoon graag om de beste versie van zichzelf te worden. En ik ken veel mensen tegen wie ik zeg dat ze beter van boord kunnen gaan, omdat ze zichzelf anders pijn gaan doen. Doe dit niet.
Jeroen: Je zei dat je de VC-wereld in bent gegaan omdat je wilde leren hoe je geld ophaalt, hoe het is om aan de andere kant van de tafel te zitten. Wat heb je geleerd? Kun je een voorbeeld geven van iets wat je hebt geleerd sinds je bij BlueYard bent?
Hampus: Het leren begon toen ik Brisk startte, omdat ik nog nooit geld had opgehaald. Ik wilde echt geld ophalen, zodat ik zou begrijpen hoe dat spel überhaupt in elkaar zat. Wat ik vooral bij BlueYard heb geleerd, is dat geld seizoensgebonden is. En op dit moment zitten we in een post-kapitaalseizoen. Er zijn ongekend grote hoeveelheden kapitaal die in start-ups willen investeren, meer dan iemand voor mogelijk houdt. Kijk naar SoftBank Vision Fund: als je een van die fondsen ziet, besef je dat er enorm veel kapitaal beschikbaar is.
Hampus: Dat betekent dat er een nieuw type founder nodig is. Als je tien jaar terugkijkt, waren de beste founders de mensen die product-market fit konden creëren: het product vormgeven, verkopen en de eerste mensen aantrekken. En wat er tien of vijftien jaar geleden gebeurde, was dat je een externe CEO aannam om het bedrijf te helpen opschalen. Dat is volledig veranderd, want er is nu om te beginnen gewoon zoveel meer kapitaal. Bovendien zijn de vaardigheden van mensen sterk verbeterd door het internet. Mensen kunnen zoveel sneller leren.
Hampus: Dat betekent dat de nieuwe generatie start-upfounders veel meer bestaat uit mensen die die drie dingen kunnen doen. Ze zijn goed in geld ophalen, ze zijn goed in het aantrekken van de beste mensen en ervoor zorgen dat die zich op de juiste zaken richten, en ze kunnen een cultuur van communicatie creëren. Het vreemde daaraan is dat je die vaardigheid nergens aangeleerd krijgt. Ik geloofde vroeger dat de mensen in wie ik wilde investeren degenen waren die producten konden maken en die in handen van de eerste gebruikers konden krijgen.
Hampus: Nu investeer ik veel liever in mensen die geweldige teams kunnen samenstellen met een gedeelde, goed afgestemde en sterke visie. Dat is zoveel interessanter. Ik denk dat het komt doordat er zoveel kapitaal beschikbaar is: je kunt een fusiebedrijf creëren of iets volledig nieuws opzetten, wat tien jaar geleden volgens mij gewoon niet kon bij gebrek aan kapitaal. En uiteraard moeten die mensen weten wat ze doen. Jij en ik kunnen morgen niet wakker worden en zeggen: “Hé, laten we een fusiereactor bouwen.” Daar weten we niets van, dus dat gaan we niet doen.
Hampus: Maar vroeger draaide het daar wel om. Alles ging over de eerste fase, en volgens mij draait het nu allemaal om leiderschap. En het lastige daaraan is dat leiderschap nergens echt geïnstitutionaliseerd is. Het is ontzettend moeilijk om te leren hoe je een leider wordt. Sommige mensen volgen leiderschapstraining op school, en dat is meestal behoorlijk disfunctioneel. Anderen leren het op de harde manier: door mensen te leiden en daarvan te leren. En ik denk dat beide suboptimaal zijn.
Hampus: Daarom vind ik dat mensen een start-up zouden moeten beginnen of zich bij een start-up zouden moeten aansluiten. Als je op jonge leeftijd bij een start-up gaat werken, zie je hoe iets opschaalt en groeit en begrijp je hoe het is om superintelligente, ambitieuze mensen te leiden in iets wat zich ontzettend snel ontwikkelt. Vervolgens moet je van alles uitzoeken: van remote werken, cultuur, erkenning en verbondenheid tot het begrijpen van OKR’s — al die zaken zijn toepasbaar op wat je ook doet. Je kunt bij de VN gaan werken, in een bibliotheek, bij een andere start-up of zelf een start-up beginnen, want deze vaardigheden zijn overal toepasbaar.
Jeroen: Denk je dat er zoiets bestaat als een huidig klimaat waarin experts uit die tweede fase beter tot hun recht komen? Wat als alles weer omkeert?
Hampus: Ik denk dat het heen en weer gaat. Ik denk dat er zowel macro-economische redenen zijn waarom start-ups economisch gezien zo interessant zijn. Er zijn dus macro-economische en culturele redenen, maar er is ook nog een derde reden: mensen hebben begrepen dat start-ups een activaklasse vormen, iets wat twintig jaar geleden nog niet bestond. Er is volop bewijs dat het economisch gezien echt interessant is om investeerder te zijn, bijvoorbeeld als LLP in een fonds, bedoel ik.
Hampus: Het andere is volgens mij dat er op dit moment gewoon veel geld beschikbaar is door de rentetarieven. Maar het middelste punt vind ik het interessantst: ik denk dat we hebben ontdekt dat er bij de start-upaanpak bepaalde problemen zijn die veel, veel beter op een bepaalde manier kunnen worden opgelost dan door grote bedrijven, overheden of onderzoeksinstellingen. Twintig jaar geleden zou ik, als iemand me had verteld: “Er zitten twee mensen in een schuurtje”, en met mensen bedoel ik genderneutraal, “er zitten een man en een vrouw in een schuurtje die een fusiereactor gaan bouwen”, hebben gezegd: “Waarom zitten ze niet in Oxford, Harvard of Stanford?” Nu begrijp ik dat wel, omdat de mensen in Oxford, Stanford, Harvard en Yale, of waar dan ook, daar lange tijd zouden hebben gezeten om erover na te denken. Ze zijn heel hard nodig in het systeem.
Hampus: Maar het zijn de ondernemers die een risico nemen en zich op glad ijs begeven om het uit te proberen. Dat zijn de mensen die dingen vooruithelpen, en de meesten van hen falen. Maar sommigen zullen het probleem oplossen. Ik denk dat die methode de evolutie veel sneller laat verlopen, en ik denk dat we dat als soort echt nodig hebben. Ik heb het niet over het upgraden van geesten, het uploaden ervan naar de cloud of iets dergelijks. Ik denk alleen dat we, als we kijken naar hoe het milieu er nu voorstaat — het echte milieu, niet de sociale omgeving, maar de problemen met koolmonoxide en hoe ver we van het Akkoord van Parijs verwijderd zijn — dit nooit zullen oplossen als we ervan uitgaan dat de overheid het gaat doen. We hebben heel veel start-ups nodig die zich op duurzaamheidsvraagstukken richten — van vrouwenrechten, ongelijkheid, honger en onderwijs tot klimaat — en die problemen agressief, ambitieus en onvermoeibaar aanpakken. En negen van de tien keer zal het niet werken.
Hampus: Bij de tiende keer is het dan: boem, wauw, we hebben een manier gevonden om koolstof op te vangen en op een interessante manier op te slaan, wauw. En ja, hadden we geweldige onderzoekers nodig? Ja. Hadden we ambitieuze jonge mensen nodig? Ja. Hadden bedrijven dat materiaal verder moeten verfijnen? Ja. Maar zullen bedrijven, de overheid of onderzoeksinstellingen daadwerkelijk de sprong wagen en het risico nemen? Nee, dat zullen ze niet doen. Daarom denk ik dat de meeste ondernemers Elon Musk als een held zien: wat hij deed, was iets doen waarvan iedereen ter wereld dacht dat het onmogelijk was. Technisch gezien denk ik echter dat, als je het aan professionals zou vragen, veel experts zouden zeggen dat het heel goed mogelijk was. Elektrische voertuigen bouwen is heel goed mogelijk. Of veel betere raketten bouwen: ook heel goed mogelijk. Alleen moet iemand het risico nemen.
Hampus: En ik denk dat dat precies is waar ondernemers voor dienen: die weddenschappen aangaan, het geld van LP's gebruiken om het te proberen en misschien een betere planeet te creëren. Maar er zijn bepaalde soorten bedrijven die niet bij VC's passen, omdat je het idee zou vernietigen als je het zou opschalen. Zij zouden op zoek moeten gaan naar VC's, en VC's zouden op zoek moeten gaan naar hen. Er zijn dingen die, als je ze beter doet, onduurzaam worden. Denk bijvoorbeeld aan de FMCD-markt, de markt voor fast-moving consumer goods, waar je hele bedrijfsmodel draait om kleding steeds sneller te verkopen en mensen hun kleding steeds sneller te laten weggooien om nieuwe te kopen. Dat is een heel slecht model om op voort te bouwen. Het is veel beter om een circulaire economie uit te werken. Dat is natuurlijk een slecht model voor investeerders, maar een geweldig model voor de wereld. Er zijn ook andere soorten fondsen, zoals Zebra-fondsen, die in Zebra's investeren in plaats van in bedrijven die moeten opschalen, en dat vind ik bijzonder interessant.
Hampus: Al die spelers zouden echt moeten nadenken over hun rol in het grotere geheel. Overheden zouden veel meer moeten nadenken over hoe ze geluk verdelen. Daar zouden overheden echt goed in kunnen zijn. Ze zouden moeten kijken naar de vraag: oké, geluk is wel heel oneerlijk of ongelijk verdeeld. Sommige mensen worden in grote rijkdom geboren, sommige mensen zijn gezond en hebben geen problemen, een willekeurig persoon wordt ziek, een willekeurig persoon wordt in een vreselijke situatie geboren, of er gebeurt iets anders. Overheden zouden ervoor moeten zorgen dat geluk niet op die manier wordt verdeeld. We zouden geluk moeten verdelen. Dat is wat de overheid zou kunnen doen. Daar zouden ze zich op moeten richten, en ik denk dat ze dat kunnen, maar ze doen het niet. Ze proberen van alles te doen. Overheden zijn echt slecht.
Jeroen: Ik begrijp het. Je zegt eigenlijk dat het model voor start-ups, ten minste voor door VC's gefinancierde start-ups, erin bestaat om veel geld op te halen, te experimenteren en die enorme sprong in het diepe te wagen die een bepaalde rol in de economie vervult.
Hampus: Absoluut. Sommige start-ups creëren natuurlijk producten die maatschappelijk volkomen betekenisloos zijn. Het probleem is dat we neolithische hersenen hebben die dol zijn op suiker, aandacht, status en dat soort dingen, en dat we een nogal zwak zelfvertrouwen hebben. En we hebben een zeer middeleeuwse instelling. Zo proberen we de wereld te besturen. Daarbovenop hebben we een hyperkapitalistische, digitale economie die zich heel, heel snel beweegt. Die drie dingen kunnen samen heel nare gewoonten creëren.
Hampus: Ik denk dat Facebook, Instagram en noem maar op echt heel slecht zijn voor mensen. Maar ze hebben ook geweldige dingen gecreëerd. Als Facebook er niet was geweest, zouden veel van de democratieën die zijn ontstaan en veel van de nieuwe manieren om te leren en contact te leggen met mensen niet bestaan. Maar ik denk ook dat sommige van die dingen echt slecht zijn. Ik hoop dat we die de komende tien jaar zullen gladstrijken. Ik denk dat we, telkens wanneer we zulke sprongen maken, tien jaar lang iets heel stoms doen. Wanneer brain-machine-interfaces online komen en werken, krijgen we volgens mij tien heel, heel vreselijke jaren, maar daarna ontdekken we misschien iets geweldigs.
Jeroen: Nu je VC bent: waarin verschilt wat je 's nachts wakker houdt? Waar ben je persoonlijk mee bezig? Waar maak je je zorgen over?
Hampus: Ik ben niet iemand die zich zorgen maakt. Al maak ik me soms wel zorgen. Als VC zijn er volgens mij een paar verschillende dingen. Eén daarvan is dat ik veel meer tijd besteed aan nadenken over hoe de wereld zal veranderen en wat er nu mogelijk is wat anders niet mogelijk zou zijn. Dat gaat van de vraag: “Zal dit nu gebeuren?” En daarin zijn er zoveel niveaus. Ik zou zeggen dat er drie niveaus zijn waarop je iets kunt wijzigen.
Hampus: Op het eerste niveau kunnen we bits op een andere plek verplaatsen. Dat hebben we gezien — denk aan Instagram, denk aan de foto's die je onlangs hebt geüpload — en aan welke sectoren hebben we bits nog niet verplaatst? Dan hebben we het tweede niveau, waarop we atomen verplaatsen. Denk aan Uber, zelfrijdende auto's of iets dergelijks: we denken er dan echt over na hoe we objecten kunnen verplaatsen en in welke sectoren we dat domein beter kunnen versterken. En het derde niveau is de cultuur verplaatsen. Kunnen we ervoor zorgen dat mensen elkaar positiever gaan bekijken, rijkdom overdragen of ongelijkheid verplaatsen? Op al die drie niveaus ontstaan er elke minuut, elk jaar nieuwe mogelijkheden. Plotseling kunnen we deze dingen beter doen. We kunnen nieuwe problemen aanpakken.
Hampus: Veel van waar ik over nadenk, draait om momenten waarop mensen zeggen: “We kunnen dit”, of: “Dit gebeurt in de wereld.” Alles op die drie niveaus — bits, atomen en cultuur — kan mijn ogen openen en me laten zeggen: “Interessant.” Ik vraag me dan af of je dat model op dit terrein kunt toepassen, of ik vraag me af of dat idee nu echt werkt of dat het nog vijf jaar zal duren, of ik vraag me af wat de bottleneck zou zijn om ervoor te zorgen dat het ook echt werkt. Daar denk ik veel over na, en ik vind dat geweldig.
Hampus: Maar wat veel investeerders 's nachts wakker houdt, is — en dat is het saaie deel van hoe veel investeerders werken — dat ze iets geweldig hebben gevonden en erin willen investeren, waarna ze beseffen dat anderen ook hebben gezien hoe geweldig het is. Je moet dus heel, heel snel handelen en intern de overtuiging opbouwen dat dit een geweldig idee is. Dan moet je je haasten, stressen en tot twee uur 's nachts telefoontjes plegen, en dat vindt niemand leuk omdat het andere deel daaronder lijdt. Als je 's ochtends telefoontjes hebt, begint je frontale kwab het af te laten weten en gedraag je je als een domme puber, een kind of een dier. Maar soms moet je nu eenmaal sprinten.
Jeroen: Richt je je vooral op het begin van het investeringsproces?
Hampus: Ik doe alle onderdelen. Dat gaat van willekeurig bedrijven ontmoeten en due diligence uitvoeren tot helpen beslissen of we investeren en diep in de analytics duiken.
Jeroen: Maar er zijn de laatste tijd minder dingen die je 's nachts wakker houden?
Hampus: Ja, absoluut. Er zijn de normale dingen die me 's nachts wakker houden. Ik denk dat het de dingen zijn die alle mensen 's nachts wakker houden. Ik heb drie kinderen en andere interesses. Er gebeuren willekeurige dingen waardoor ik 's nachts wakker word.
Jeroen: Je zei dat je als oprichter van een start-up heel ongezonde gewoonten zou hebben gehad, maar dat dat veranderde toen je VC werd. Hoe moeten we ons dat verschil voorstellen?
Hampus: Het vreemde aan VC zijn, is dat je waarschijnlijk het verkeerde doet als je al je tijd aan één ding besteedt: één bedrijf helpen. Heel af en toe investeer je in een bedrijf waarvan je beseft dat je misschien al je eieren in één mand zou moeten leggen, maar ik denk dat dat waarschijnlijk niet gebeurt. Dat betekent dat ik, als ik een geweldig bedrijf ontmoet, erin kan investeren en weet hoe ik het kan helpen opschalen, vier dagen per week zal besteden aan het helpen daarvan. Het fonds zal dan vreselijk slecht presteren, omdat het risico heel hoog wordt: wat als dit bedrijf niet werkt en het fonds daardoor faalt?
Hampus: Dat betekent dat ik hen in het begin misschien help om de koers te corrigeren en te bepalen, en om mensen aan te werven. Maar al heel vroeg moet ik op zoek gaan naar nieuwe bedrijven en nieuwe theses opbouwen. De manier om dat in essentie te optimaliseren, is door in balans te blijven. En het andere wat ik heb geleerd, is dat ik in de loop der jaren — dit klinkt misschien echt stom en cliché — ben overgegaan van hard werken naar slim werken.
Hampus: Toen ik mijn eerste bedrijf oprichtte, maakte ik gewoon de uren. Ik kon makkelijk 80 uur per week werken en dacht dat dat een geweldig idee was. Nu weet ik dat het ontzettend dom is om 80 uur te werken, en dat niemand ermee zou moeten opscheppen dat hij 80 uur werkt. Mensen zouden moeten zeggen: “Ik werk 80 uur en probeer daarmee te stoppen”, want als je 80 uur werkt, ben je meestal gewoon ontzettend dom bezig. Je weet niet wat je doet. Je werkt als een machine, en ik denk dat het ontzettend belangrijk is om die balans te vinden. En hoe meer je een start-up bent, hoe meer het soms echt zin heeft om 80 uur te werken, omdat er gewoon zoveel te doen is. Je jaagt dan gewoon een taak erdoorheen: je weet precies wat je moet doen en probeert dat zo snel mogelijk en met een zo hoog mogelijke kwaliteit te doen.
Hampus: Het zit zo met investeringen: soms zijn het een paar sprints hier en daar, maar een groot deel is een marathon. Om te beginnen moet je het jaar na jaar blijven doen. Het andere is dat het behoorlijk intellectueel werk is. Je moet echt nadenken over de vraag of je in dit idee gelooft, en je moet heel goed zijn in het lezen van mensen en inschatten of ze onzin verkopen of gelijk hebben. Als ik moe en geïrriteerd ben, doe ik óf geen investeringen óf slechte investeringen. Ik moet heel goed in balans blijven. Ik moet nadenken over wat ik van de wereld vind, wat ik ontzettend interessant vind, maar het is natuurlijk ook op een andere manier hard werken.
Jeroen: Wat betekent in balans blijven precies voor jou? Hoe doe je dat? Is dat vooral door op zondag te gaan hardlopen, of zijn er nog andere manieren?
Hampus: Ik denk dat er heel veel manieren zijn waarop ik dit probeer te doen. Ik ben er behoorlijk slecht in. Je hoeft niet ergens moeite voor te doen. Het gebeurt vanzelf, toch? De reden dat ik het probeer, is juist omdat ik er slecht in ben. Ik heb allerlei systemen, dus ik kijk naar mijn kalender en probeer ervoor te zorgen dat die in balans is — dat ik genoeg tijd heb om informatie op te nemen, genoeg tijd om na te denken, genoeg tijd voor documentatie, genoeg tijd om beslissingen te nemen en genoeg tijd voor samenwerking. Ik probeer ervoor te zorgen dat, als ik een week heb die alleen maar om doorbeuken draait, ik weet dat het misschien een geweldige week wordt, maar dat de week erna behoorlijk slecht zal zijn omdat ik vrij snel domme dingen ga doen.
Hampus: Een methode die ik meestal gebruik, is mijn vergaderingen een kleur geven. Ik heb verschillende kleuren en kan gewoon naar mijn kalender kijken en denken: “O, mijn kalender is bijna helemaal blauw-geel. Ik heb geen paars. Ik heb geen groen. Dat is behoorlijk dom.” En dan begin ik dat recht te zetten. Volgende week zou ik bijvoorbeeld proberen vergaderingen te annuleren als dat kan en ze te verplaatsen, maar de week daarna probeer ik de koers bij te stellen om ervoor te zorgen dat alles gelijkmatiger verdeeld is. Ik heb geen perfecte methode van 20% hiervan en 50% daarvan. Het is meer een gevoel wanneer ik ernaar kijk: dit gaat niet goed komen. En sommige van die dingen zijn hardlopen, meditatie, mindfulness en lezen, enzovoort, maar andere zijn gewoon nieuwe mensen ontmoeten of documenteren wat ik geloof, en blogposts schrijven.
Hampus: Ik heb een heel gezonde relatie met mijn blog. Ik denk ergens over na en schrijf een blogpost om het uit te pluizen. Bijna alle blogposts die ik heb geschreven, waren voor mezelf of voor een founder met wie ik al lange tijd over het onderwerp sprak. In plaats van dingen te zeggen waar ik maar half over heb nagedacht, dwing ik mezelf om iets te schrijven, zodat ik er echt over moet nadenken. Als ik het aan hen geef, of aan mezelf geef, merk ik dat het zoveel verschil maakt. Ik kan dingen echt beter doorzien en het verrijkt me lange tijd.
Jeroen: Ik begrijp het. Dus om langzaam af te ronden en verder na te denken over dingen en over de wereld: welke goede boeken heb je de laatste tijd gelezen, en waarom koos je ervoor om die te lezen?
Hampus: Ik lees twee soorten boeken, of ik denk dat mensen twee soorten boeken lezen: fictie en studieboeken. Ik lees veel fictie. Ik lees heel graag fictie. Ik vind het een geweldige manier om de wereld door de ogen van andere mensen te zien, en ook een geweldige manier om na te denken over dingen waar ik nooit eerder over heb nagedacht. Maar natuurlijk vind ik studieboeken ook geweldig, omdat ze dat perspectief in een veel meer uitgewerkte vorm samenvatten: het is een kader, een standaardkader. Wat fictie betreft, lees ik enorme hoeveelheden echt goede boeken. Vorig jaar las ik 40 à 45 fictieboeken. Ik denk dat er tien geweldig waren. Maar studieboeken zijn volgens mij compleet anders.
Hampus: Er zijn boeken waarvan ik vind dat veel mensen ze zouden moeten lezen, over het opschalen van je leven en een beter mens worden. Ik vind Finite and Infinite Games een buitengewoon boek over hoe het leven werkt. The Obstacle Is the Way vind ik geweldig als het gaat over hoe je problemen aanpakt en hoe je niet te verdrietig moet worden van dingen. Ik vind The Righteous Mind erg goed; het gaat in essentie over hoe je mensen begrijpt die heel andere morele opvattingen hebben dan jij. Verrassend genoeg vond ik Atomic Habits goed. Ik dacht dat het een behoorlijk verschrikkelijk boek zou zijn, maar ik vond het eigenlijk heel goed. Ik had echt het gevoel dat ik van al die boeken iets heb geleerd.
Hampus: Wat fictie betreft: om te beginnen vind ik het gewoon erg leuk. Maar ik denk dat bepaalde boeken ons dingen leren die we nooit eerder hebben gezien of waar we nooit eerder over hebben nagedacht. Ik ben bijvoorbeeld echt, echt dol op A Little Life, en ik denk dat veel ondernemers A Little Life zouden moeten lezen, omdat het echt een boek is over ambitie, over hoe ambitie echt pijn kan doen en over hoe ingewikkeld het is om zeer ambitieus te zijn. Daarnaast zijn er interessante sciencefictionboeken die heel interessante technische mogelijkheden in de toekomst behandelen, zoals Three-Body Problem, Ancillary Justice, de Bobiverse-reeks en Fifth Season. Volgens mij verkennen die allemaal een toekomst vanuit een technisch of cultureel nieuw perspectief, en dat vind ik interessant.
Hampus: Dus ik zou zeggen: lezen is geweldig, en mensen zouden gewoon naar Goodreads moeten gaan, boeken moeten lezen die hoger dan vier sterren scoren en vervolgens iets moeten vinden wat ze eraan aanspreekt.
Jeroen: Absoluut.
Hampus: Ik vind dat iedereen ter wereld The Golden Compass zou moeten lezen, want The Golden Compass is een van de beste boeken die ooit zijn geschreven.
Jeroen: Ik voeg het toe aan mijn Goodreads-lijst.
Hampus: Het is een youngadultboek, dus een kleine waarschuwing vooraf.
Jeroen: Pardon?
Hampus: Het is een youngadultboek. Je moet het lezen.
Jeroen: Cool. Dat ga ik zeker doen. Dan nu een laatste gedachte: als je één beste advies zou moeten geven aan founders van start-ups, wat zou dat dan zijn?
Hampus: Bouw het bedrijf dat je echt wilt bouwen. Wat ik daarmee bedoel, is dat ik zoveel founders ontmoet die vastzitten in een wereld waarin ze niet gelukkig zullen zijn als hun bedrijf succesvol wordt. Ze willen namelijk niet bij dat bedrijf werken, omdat ze het vreselijk zouden vinden om voor zo’n bedrijf te werken als ze er in dienst zouden zijn. Als het bedrijf faalt, zullen ze daar ontzettend verdrietig om zijn, omdat het verschrikkelijk is als een bedrijf mislukt. Ik zou daarom veel liever zeggen: neem grote risico’s en bouw een bedrijf waar je echt mee wilt werken, waar je voor altijd wilt werken. Want als je erin slaagt dat bedrijf te creëren, maakt het niet uit. Ofwel leer je de dingen die je wilt leren, ofwel slaag je erin het bedrijf op te bouwen en ben je vervolgens ontzettend gelukkig omdat je bij dat bedrijf kunt werken.
Hampus: En bouw niet het bedrijf van iemand anders. Trek je niets aan van wat je ouders, vrienden of VC’s zeggen. Bouw het bedrijf dat jij wilt bouwen, maar communiceer vervolgens wel duidelijk over dat bedrijf, zodat mensen niet teleurgesteld of boos op je worden. Zoek dat uit. Bouw het bedrijf dat jij wilt bouwen.
Jeroen: Daar ben ik het zeker mee eens. Nogmaals bedankt dat je te gast wilde zijn in Founder Coffee, Hampus. Fijn je erbij te hebben.
Hampus: Bedankt, Jeroen. Tot ziens.
Beviel het? Lees de Founder Coffee-interviews met andere oprichters. ☕
We hopen dat je deze aflevering leuk vond. Als dat zo is, beoordeel ons op iTunes!
Voor meer interessante verhalen over startups, groei en sales
👉 volg @salesflare op Twitter of Facebook
