Adam Hempy van Better Proposals
Aflevering 001 van Founder Coffee
Ik ben Jeroen van Salesflare en dit is Founder Coffee.
Om de twee weken drink ik koffie met een andere oprichter. We praten over het leven, passies, wat we geleerd hebben, … in een intiem gesprek waarin we de persoon achter het bedrijf leren kennen.
Voor deze eerste pilotaflevering had ik het geluk om met Adam Hempy van Better Proposals te praten. Sinds Salesflare en Better Proposals vorig jaar tegelijkertijd op AppSumo stonden, spreken we elkaar regelmatig en je zou kunnen zeggen dat we vrienden onder oprichters zijn geworden.
Adam is een van de eerlijkste, authentiekste en meest gedreven startupoprichters die ik ken. Hij zal er nooit voor terugdeinzen om te zeggen wat hij denkt, en dat maakt hem de perfecte eerste gast voor deze reeks persoonlijke gesprekken met oprichters.
Waar kun je luisteren?
Je kunt deze aflevering vinden op:
Transcript
Jeroen: Hoi Adam! Fijn dat je te gast bent bij Founder Coffee.
Adam: Fijn om hier te zijn!
Jeroen: Om te beginnen: voor wie Better Proposals niet kent, wat doen jullie precies?
Adam: Better Proposals helpt freelancers, dienstverlenende bedrijven, … eigenlijk iedereen die vaak voorstellen of offertes schrijft en die met als doel verstuurt om opdrachten binnen te halen.
Het bespaart je de pijn en moeite van het hele document ontwerpen in Microsoft Word of Adobe InDesign, of van de ingebouwde offertefunctionaliteit in je facturatiesoftware gebruiken. Je hoeft dat allemaal niet meer te doen, en je verstuurt voorstellen die: A, er echt professioneel uitzien; B, je veel tijd besparen. En tot slot bevat het al heel wat best practices voor sales, ingebouwd in de templates, de functionaliteit en al het andere.
Kortom: je kunt veel sneller opdrachten binnenhalen.
Jeroen: Juist.
Adam: En ook meer opdrachten.
Jeroen: Dus kort gezegd: het is de beste tool voor voorstellen die er is?
Adam: Ja, dat zou ik wel zeggen. Het zou ook nogal dom zijn als ik nee zei, toch?
Jeroen: Wat bracht je ertoe om Better Proposals te starten? Wanneer gebeurde dat precies? Waar werkte je toen aan?
Adam: We hadden toen een softwarebedrijf. We gingen bij bedrijven langs en kwamen terug met deze voorstellen, waarna we er meerdere dagen aan moesten besteden om ze te schrijven.
Ze waren gigantisch. Softwareprojecten van 30.000, 40.000 of 50.000 pond. En het maakte enorm veel uit of je zo’n project gewonnen had of niet. Je deed er immers maar drie of vier per jaar. Als je er een won, maakte dat een enorm verschil voor je leven.
Jeroen: Begrepen.
Adam: Ik maakte die dingen toen volgens mij in InDesign, en ik was er echt dagen mee bezig. Ervoor zorgen dat alles klopte. Ervoor zorgen dat ze er goed uitzagen. En ervoor zorgen dat de copy goed was.
En dan stuurde ik het op, waarna ik niets hoorde. Dan dacht ik: “O, oké. Hebben ze het ontvangen?” Ik bedoel, het was een pdf van 20 megabyte. Wat was er gebeurd? Was het überhaupt aangekomen? Volgde ik dit niet op omdat ik dacht dat het nog te vroeg was? Ik had geen zicht op wat er gebeurde en geen idee.
Er was wat downtime binnen het bedrijf. Ik zei tegen ons techteam: “Kijk, kunnen jullie gewoon iets webgebaseerds maken? Iets dat ons laat zien wie het heeft geopend en waarnaar ze hebben gekeken. Zo weet ik wanneer ze het hebben ontvangen en kan ik daar gepast op opvolgen.”
Dat hebben we gedaan. De eerste versies waren uiteraard erg geïmproviseerd en heel slecht. Maar het concept was echt goed.
Dat was zo’n vijf en een beetje jaar geleden. Het bleef daar gewoon staan als een kleine interne tool die we jarenlang hebben gebruikt. Ongeveer vier jaar geleden zijn we het als een echt product op zichzelf gaan aanbieden, als een sideproject. En twee jaar geleden hebben we al het andere geschrapt en zijn we ons er fulltime op gaan richten.
Jeroen: Dat is een interessant verhaal. Wat deed jullie oorspronkelijke bedrijf precies?
Adam: Zoals je weet, ben ik volledig autistisch, hè? Ik hou van logica, ik hou ervan om de zwakke plekken in dingen te vinden en vervolgens uit te zoeken hoe we die kunnen oplossen. Ik vind het erg leuk om bij verschillende bedrijven binnen te gaan, te ontdekken waar hun zwakke plekken in de administratie zaten en hun processen te doorgronden. Ons softwarebedrijf bouwde vervolgens iets dat al die processen automatiseerde.
Tijdens dat proces schreef ik een boek met de titel “Automate Your Business”. Dat deed het behoorlijk goed. We gebruikten het als een “leadmagnet”. In die tijd drukten we het fysiek en stuurden we het daadwerkelijk naar mensen op. Nu zijn het pdf’s. Maar ja, we stuurden het dus echt per post naar mensen. Dat werkte echt, echt goed voor ons.
Dat was wat we jarenlang hebben gedaan. Gewoon bedrijven binnengaan en ze enorm veel verschillende vragen stellen. Uitzoeken wat werkte en wat niet werkte, en vervolgens alle kapotte onderdelen repareren.
Jeroen: Was het een SaaS-product of on-premises software?
Adam: Nee, het was maatwerksoftware. Maatwerk voor elke klant.
Jeroen: Ik begrijp het. Daarmee zijn jullie begonnen.
Adam: Ja. Dat ging een tijdje goed, maar op een bepaald moment dachten we: “Oké, we moeten dit bedrijf óf enorm laten groeien, óf we zullen moeten afschalen, óf iets moeten doen om het te veranderen. Het loopt gewoon overal tegen zijn grenzen aan.” En we werkten veel te hard terwijl we op ons geld zaten.
Jeroen: Is Better Proposals jullie eerste echte SaaS-bedrijf?
Adam: Eh, ja. Het eerste dat succesvol is geworden. Maar ik zou niet zeggen dat het de eerste keer is dat we hebben geprobeerd een softwareproduct te bouwen. We hebben er eigenlijk best veel gebouwd. Ik had er eerlijk gezegd nooit echt bij stilgestaan totdat jij het zei.
We bouwden een product met de naam AddBook, een echt, echt, echt — ze waren trouwens allemaal slecht, er zat geen enkele goede bij — heel, heel, heel eenvoudige CRM. Het was eigenlijk een adresboek met een notitieveld eraan gekoppeld.
Ik veronderstel dat de eerste versie van Better Proposals een product was met de naam SignTick. Het was letterlijk gewoon wat je vandaag waarschijnlijk zou kennen als EchoSign, DocuSign of HelloSign. Het was puur bedoeld voor het ondertekenen van documenten. Daarna begonnen we het voor offertes te gebruiken en toen was het eigenlijk klaar.
Nu ik erover nadenk, hadden we daarvoor EasySite. Dat was waarschijnlijk zo’n twaalf jaar geleden. Het was in zekere zin een soort voorloper van WordPress. Je had gewoon die kleine elementen, die je erin sleepte om een website te maken.
Jeroen: Cool.
Adam: Herinneringen ophalen…
Jeroen: Hoe ben je precies in al die startupprojecten terechtgekomen? Begon dat met webdesign?
Adam: Ja, ja, dat klopt. Ik begon websites te maken toen ik super, super, superjong was. En daarna waren het gewoon de vaders van vrienden die websites nodig hadden.
Jeroen: Hoe oud was je?
Adam: Ik zou 14 zijn.
Jeroen: Grappig. Ik ook eigenlijk. Ik ben op dezelfde manier en op dezelfde leeftijd begonnen.
Adam: Echt?
Jeroen: Ja.
Adam: Ha, leuk. Ik herinner me dat ik aan het experimenteren was met, hoe heette het ook alweer? FrontPage? Microsoft FrontPage, was het dat?
Jeroen: Microsoft FrontPage, ja.
Adam: Is dat het programma?
Jeroen: Yep. Ik deed toen persoonlijk het grootste deel van mijn websites in Flash, maar ik gebruikte FrontPage ook.
Adam: Ja, ik herinner me dat ik ermee experimenteerde. Een van mijn hoogtepunten was volgens mij uitzoeken hoe je DHTML maakte. Dynamic HTML. Je kon dingen over de pagina laten vliegen en allerlei belachelijke effecten toevoegen. Het was echt leuk.
Jeroen: Door dit soort projecten te doen, begon je het steeds leuker te vinden, toch?
Adam: Ik denk dat je dit soort dingen allemaal met de beste bedoelingen doet, weet je? Als je hier niet aan begint met de bedoeling dat het op zijn minst enigszins succesvol wordt, ga je niet de dingen doen die nodig zijn om het succesvol te maken en echt te laten werken.
Tegelijk ben ik er op een vreemde manier bijna blij om dat sommige dingen niet hebben gewerkt. Want op elke mogelijke manier — neem alleen al SignTick, AddBook en EasySite — zonder die drie dingen zou Better Proposals óf A niet bestaan, óf B, als het wel bestond, absoluut vreselijk zijn.
De digitale handtekeningen waren een belangrijk onderdeel van SignTick en zijn nu heel prominent aanwezig in Better Proposals. Het is bijna exact dezelfde technologie.
AddBook heeft ons echt veel geleerd over organisatie en structuur. En over het werken met informatielagen en dat soort dingen. Ik bedoel, jullie hebben bij Salesflare hier natuurlijk ook veel mee te maken gehad.
EasySite leerde ons vooral — ik probeer het zo te zeggen dat het niet vreselijk of onaardig klinkt — omgaan met klanten die eigenlijk niet wisten wat wat was. Wij waren de meest technische mensen die ze kenden. Dat waren het soort mensen dat een drankje in de cd-houder, in de cd-drive, zou zetten. Ze zeiden dan: “Ik heb de cd gevonden, de bekerhouder, maar de cd-drive heb ik nog niet gevonden.” Dat was letterlijk onze klantenbasis in die tijd. We ontwierpen EasySite voor mensen zoals zij.
Wat we daarvan leerden, was dat je je teksten echt kritisch moet bekijken en in vraag moet stellen. Je kunt er niet te veel informatie in zetten; je moet het mooi kort houden, … dat soort dingen. Je leert veel van dit soort projecten en ik zou geen ervan willen missen. Hoewel geen van die drie projecten succesvol was, zou ik ze voor geen goud willen inruilen.
Jeroen: Ik begrijp het. Werd je bij al die startup-projecten op een of andere manier beïnvloed door je familie? In wat voor gezin ben je opgegroeid?
Adam: Mijn moeder is lerares. En mijn vader is ingenieur. Geen programmeeringenieur. Hij repareert dingen voor — zo zeg ik het graag — een “drugsdealer”, omdat hij voor een farmaceutisch bedrijf werkt. Een legale, welteverstaan. En ja, hij repareert en onderhoudt de zware weegschalen en al het andere soortgelijke materiaal bij dat bedrijf.
Toen ik op mijn vijftiende of zestiende zei: “Ik wil mijn eigen bedrijf beginnen”, hadden geen van beiden enig idee van wat dan ook behalve een negen-tot-vijfbaan. Dat was best een uitdaging. Maar ik denk dat ze er tegenwoordig behoorlijk van overtuigd zijn dat ik gelijk had.
Er was niet veel — er was wel veel liefde — maar vanuit zakelijk oogpunt kreeg ik niet bepaald veel goede begeleiding. Ik rekende iemand ooit 600 pond aan voor een website, tegenover 300 pond daarvoor, wat mijn tarief was. Mijn moeder reageerde: “Hoe kun je iemand zoveel geld aanrekenen? Je bent zo’n afzetter. Je hebt huisarrest.”
Dat was niet bepaald veel positieve aanmoediging om mijn prijzen te verhogen. Ik kreeg huisarrest omdat ik mijn prijzen had verhoogd, waardoor ik die week niet meer naar afspraken kon gaan.
Jeroen: Haha.
Adam: Een dilemma.
Jeroen: Wat heb je op de middelbare school gestudeerd? Iets in die richting?
Adam: Toen ik op school zat, waren wij de laatste jaargroep die helemaal niets met computers in het onderwijs had. Wij waren de laatste groep die daar nooit mee te maken kreeg. Er bestond zelfs geen diploma voor.
Ik deed het heel slecht op school. Ik haalde over de hele linie alleen maar C's en D's. Mijn moeder is lerares en ik kwam thuis met C's en D's. Ze had onmogelijk teleurgestelder in me kunnen zijn. Als ik eraan terugdenk, is dat best grappig.
Jeroen: Heb je ooit een ‘echte baan’ gehad?
Adam: Ja, ik heb er een paar gehad.
Mijn allereerste echte baan was bij Tesco’s. Voor wie het niet kent: dat is een supermarkt. Een soort Walmart, denk ik. Het is in feite de grootste supermarkt van het Verenigd Koninkrijk. Ik vulde alle tijdschriften, magazines, kranten en dat soort dingen aan. Die moest ik allemaal sorteren. Dat was mijn eerste baan.
Ik werd bij Tesco’s ontslagen omdat ik te efficiënt was. Daarna ging ik ongeveer anderhalf uur bij McDonald’s werken. Ik dacht: “Fuck dit, echt niet.” Ik was daarheen gegaan omdat ik niet naar huis durfde zonder alweer een andere baan te hebben, uit angst dat ik op mijn kop zou krijgen. Ik hield het maar een paar uur vol. Ik ging weg. Daarna heb ik een paar maanden geprobeerd klanten voor webdesign te vinden.
Daarna had ik nog twee andere banen. Bij de ene werkte ik in de sales voor een bedrijf dat bewegwijzering maakte. Winkelbelettering en dat soort dingen.
Dat was best interessant. Ik leerde er een beetje hoe bedrijven in elkaar zitten. Het bedrijf telde ongeveer 12 tot 15 mensen. Het was een interessante bedrijfsomvang. Er was duidelijk een Sales Department, bestaande uit mij en nog één andere man. Daarnaast was er het Production Team, dat in twee delen was opgesplitst. Het was best prettig om daar een proces te zien. Het bedrijf was klein genoeg om elkaar allemaal te kennen. Er was veel overlap in vaardigheden. Maar het was interessant om te zien hoe een bedrijf groeide en afdelingen opsplitste.
De enige andere baan die ik ooit heb gehad, was ongeveer tien jaar geleden. Ik heb een jaar gewerkt bij een bedrijf dat Pure heette. Het was een e-mailmarketingbedrijf. Het verkocht e-mailmarketing aan ondernemingen, in een wereld waarin MailChimp nog niet MailChimp was.
Dat was erg leuk. Ik heb daar veel geleerd over verkopen en over het verhogen van je terugkerende omzet. Over wat mensen ertoe aanzet beslissingen te nemen. En over de beste manieren om software as a service te verkopen. Dat was heel interessant.
Jeroen: Dat kan ik me voorstellen. Als we het hebben over het succesvol maken van een startup: naar welke andere startup of oprichter kijk je op, en waarom?
Adam: Goede vraag. Ik denk dat dat sterk is veranderd. Ik merk dat de dingen die deze week belangrijk voor me zijn, anders zijn dan de dingen die vorige week belangrijk voor me waren. Ik zou waarschijnlijk de mensen van Basecamp noemen. Zij hebben misschien wel de meest consistente boodschap, die voortdurend aansluit bij de manier waarop ik mijn bedrijf wil runnen.
Ik geloof niet echt in het hele VC-verhaal. Ik denk dat er miljoenen verschillende manieren zijn om het aan te pakken en dat je het niet op die manier hoeft te doen. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar over het algemeen is bootstrappen heel goed mogelijk. Het idee dat je geen 160 uur per week hoeft te werken. Een no-lijst hebben in plaats van een yes-lijst. Dat soort dingen zijn altijd waar geweest, en ik denk dat ik, als ik iemand moest kiezen naar wie ik opkijk, Jason Fried en David Heinemeier Hansson van Basecamp zou noemen.
Maar op een iets meer macroniveau verandert het heel vaak, omdat het hele punt van werken in een SaaS-bedrijf is dat er ontzettend veel verandert. Zes tot acht weken geleden waren personeel aannemen en uitbesteden voor mij nog helemaal geen aandachtspunt. Nu is dat letterlijk het enige waar ik mee bezig ben.
Jeroen: Dat begrijp ik helemaal.
Adam: Het is ongelooflijk hoe snel alles verandert. Als je je vastklampt aan wat één persoon of één bedrijf je leert, krijg je misschien niet de dingen mee die je nodig hebt om dat allemaal te begrijpen. Het is goed om een open blik te houden en informatie binnen te halen wanneer je die nodig hebt.
Jeroen: Je hebt een punt. Zoals ik het hoor, wil je eerder een gebootstrapte startup dan een door VC gefinancierde startup. Klopt dat?
Adam: Ja, ja, dat klopt. Ik hou van het idee van controle. Als we besluiten ons product een iets andere richting in te sturen, wil ik dat niet eerst moeten afstemmen met zestien lagen venturecapitalmanagement.
Ik hou ook niet van het pad waarop de VC-wereld je zet. Als je financiering aanneemt, verbind je je over het algemeen aan een bepaald pakket voorwaarden. Je moet toewerken naar die grote exit. Dat betekent dat je het bedrijf verkoopt, naar de beurs gaat of dat het mislukt. En dat is het eigenlijk wel.
Er is geen middenweg waarin iedereen gewoon blij is met een mooie, stabiele en gezonde groei. Waarin je je team uitbreidt wanneer dat nodig is. Waarin iedereen een goed leven heeft. Een leven waarin niemand zich over de kop werkt, maar we onszelf wel blijven uitdagen.
Blijkbaar bestaat dat concept niet in de VC-wereld. Het is daar alleen maar: “Ga er keihard voor of ga naar huis”, met alle mogelijke middelen, en dat is het. Dat spreekt me niet echt aan, misschien gewoon omdat ik nu een oude man ben… Misschien zou mijn 24-jarige zelf dat nog wel cool hebben gevonden, maar op mijn 33e wil ik geen baas meer.
Jeroen: Kies je dan eerder voor een bepaalde levensstijl dan voor het bouwen van iets groots?
Adam: Volgens mij kun je beide doen. Volgens mij is het niet het een of het ander. Je kunt een geweldig leven hebben en de dingen doen die je wilt doen, en daarnaast ook gewoon geweldige business bedrijven.
Ik bedoel: ja, natuurlijk kan het zijn dat het minder snel gaat. Als je voor de bootstrapped route kiest, moet je dat aanvaarden. Het zal langzamer gaan dan wanneer je tien miljoen pond te besteden had. Met een enorme hoeveelheid geld op de bank kun je dingen uiteraard sneller doen.
Maar ik zie niet in waarom je daarvoor zou moeten kiezen. Iets wat voor mij enorm belangrijk is, is dat ik een fijne, ontspannen zomer heb. Ik hou van festivals. Ik ga graag op pad en breng graag tijd door met mijn vrienden in verschillende delen van de wereld. Dat is echt heel belangrijk voor me.
Als ik een door venture capital gefinancierd bedrijf had, zou dat eigenlijk niet bestaan. Je kunt onmogelijk naar een VC stappen en zeggen: “Ja, het is prima. Ik ga deze zomer gewoon in Italië of Kroatië rondhangen. Tot eind augustus.” Dat gaat niet gebeuren. Dat wordt niet geaccepteerd, en je kunt niemand ervan overtuigen dat dit een goede manier is om een bedrijf te runnen. Ook al is er op zich niets mis mee.
Ik weet het niet. Zo zit ik gewoon in elkaar. Volgens mij kun je beide doen.
Jeroen: Dus je wilt Better Proposals nog steeds uitbouwen tot een groot bedrijf?
Adam: Ja, dat denk ik wel. Ik bedoel: het is niet alsof ik van plan ben om het ding gewoon zo klein mogelijk te houden, maar ik wil niet onnodig groeien.
Volgens mij denken veel mensen bij bootstrapped bedrijven aan “kleine bedrijven”. Ik denk niet dat dat per se klopt. Er zijn ontzettend veel bootstrapped bedrijven die enorm groot zijn.
Twee van de grootste voorbeelden zijn misschien wel MailChimp en Basecamp. Bij “projectmanagement” denk je aan Basecamp. Bij “e-mailmarketing” denk je aan MailChimp. Geen van beide heeft ooit financiering opgehaald.
Wat hebben ze gemeen? Ze hebben hun business allebei niet veranderd. Ze hebben wel veranderd hoe ze dingen aanpakken. Ze hebben zich aangepast. Maar ze hebben niet aan de fundamenten geraakt, namelijk: “Wij zijn een e-mailmarketingbedrijf. We zijn er om e-mail eenvoudiger te maken.” E-mail verdwijnt niet. Projecten managen verdwijnt ook niet.
Volgens mij kunnen die twee bedrijven voor oprichters meer een inspiratiebron zijn dan we denken, omdat ze de dingen gewoon op de juiste manier aanpakken. Zonder onnodig snel te groeien.
Ja, ze zijn snel gegroeid. Ja, het zijn grote bedrijven, maar ze zijn niet onnodig snel gegroeid.
Jeroen: Duidelijk. Interessant.
Als je morgen de loterij zou winnen, zou je dan nog steeds aan Better Proposals werken?
Adam: Honderd procent. Ik kan me niets anders bedenken wat ik liever zou doen.
Dat klinkt misschien absurd, maar ik zou niets wijzigen. Ik zou waarschijnlijk ergens anders gaan wonen, op een iets andere plek. Misschien zou ik mijn droomhuis bouwen en mijn ideale werkplek creëren, maar aan mijn dag zou ik niets wijzigen.
Ik heb al eeuwen geen alarm meer gezet. De enige keren dat ik ooit een alarm instel, is wanneer ik opsta om ergens naartoe op vakantie te gaan. Ik hou van die vrijheid. Ik hou van het idee dat ik om half elf ’s avonds kan denken: “O, weet je wat? Ik voel dat er hier een goede vier uur slaap aankomen. Kom, we gaan ervoor.” Ik wil dat dat oké is en niet hoeven denken: “Shit, ik moet morgen vóór acht uur opstaan en naar kantoor.”
Het gaat erom dat je kleine regels instelt, zoals dat ik nooit vóór elf uur ’s ochtends een telefoongesprek aanneem. Dat komt doordat ik weet dat ik nooit zo lang zou uitslapen. En als ik besluit om laat te werken of zo, wil ik niet dat iemand anders wakker moet blijven en zijn planning moet aanpassen.
Daardoor kan ik ’s ochtends ook dingen gedaan krijgen. Dus ja, ik weet het niet. Het gaat gewoon om kleine regels voor jezelf creëren. Je hoeft er niet volledig in op te gaan, maar ik merk wel dat het goed is om te beseffen dat je echt de controle hebt over je eigen dag.
Jeroen: Waar besteed je momenteel het grootste deel van je werktijd aan? Hoe ziet je dag eruit?
Adam: De afgelopen paar weken was ik vooral instructies voor anderen aan het schrijven en andere taken aan het verdelen.
Ik ben van opleiding designer, dus ik doe alles wat met design te maken heeft. Alles wat over marketing of schrijven gaat, komt over het algemeen bij mij terecht. En mijn medeoprichter Sabrina houdt zich zo goed als volledig bezig met alles wat met development en het product te maken heeft. Zij doet daarnaast ook haar eigen ding.
Voor mij gaat het vooral om schrijven. En om design. Om dingen verbeteren, te kijken naar beslissingen die we ongeveer zes maanden geleden hebben genomen en die opnieuw door de filter te halen. Klopt dit nog? Is dit nog altijd de beste manier om dat uit te leggen, met mijn nieuwe inzicht in wat klanten willen en met de vragen die we elke dag krijgen? Is dit nog relevant?
We hebben bijvoorbeeld net al onze templates opnieuw aangepakt. Echt elk exemplaar. Het heeft een fortuin gekost, maar het is absoluut de moeite waard. Het begon gewoon met de templates openen, ernaar kijken en denken: “Is dit de best mogelijke advertentie voor ons bedrijf? Als ik dit aan iemand probeerde te verkopen en ik maar één ding kon tonen, zou dit het dan zijn?” En het antwoord was “nee”. Daardoor ben ik er opnieuw doorheen gegaan en heb ik contact opgenomen met een paar designers die ik kende. Ik zei: “Het is aan jullie. Leef je uit en zorg dat deze dingen er zo goed mogelijk uitzien.”
Jeroen: Zit je dan in een fase waarin je nu eerder aan optimalisatie werkt dan dat je echt groei probeert te versnellen?
Adam: Ik denk dat een groot deel hetzelfde blijft. Ik heb de homepage een paar weekends geleden opnieuw aangepakt en het lijkt erop dat onze bezoekersconversie met ongeveer één procent is gestegen, wat best goed is.
Je moet die dingen gewoon voortdurend opnieuw bekijken. Optimalisatie en groei zijn eigenlijk min of meer hetzelfde. Je neemt iets wat er al is en verbetert het, of je kijkt naar wat je nog niet doet en verbetert het op die manier.
Het enige wat ik soms een beetje lastig vind, is die “nee-lijst”. Er is altijd wel een lijst met dingen die je moet doen. Altijd. Je kunt jezelf onnodig onder druk zetten door te denken: “We moeten dit nog doen. We moeten dat nog doen.” Dat hoeft niet. Zelden helpt zoiets je daadwerkelijk vooruit richting je doelen. Het heeft heel zelden zo’n grote impact. Dat begin ik nu te beseffen.
Jeroen: Als het gaat om jou en je medeoprichter: ben jij dan meestal degene die op de rem trapt, of degene die gas geeft? Degene die nee zegt tegen dingen, of degene die zegt: “Dit moeten we absoluut doen”?
Adam: Ik denk dat het een beetje van beide is. Ik lees veel. Er komen meer ideeën bij mij op dan bij Sabrina. Ik bedoel dat niet negatief. Ik stel mezelf gewoon bloot aan dingen die waarschijnlijk invloed hebben op de richting van het bedrijf. Ik lees veel blogs. Ik volg een paar communities. Zij doet dat niet zo vaak. Zij krijgt mijn gefilterde versie ervan.
Meestal ben ik degene die zegt: “Laten we dit doen. Laten we dat doen. Laten we dat ook doen.” Heel vaak kan ik haar ervan overtuigen dat het een goed idee is als ik enthousiast genoeg klink.
Maar het is echt goed en belangrijk om iemand te hebben die sommige van je ideeën tegengas geeft. Dingen moeten hun plek verdienen. Het kan om een nieuwe functionaliteit gaan, een nieuwe persoon in je bedrijf, een nieuwe marketingmethode … Het kan van alles zijn. Maar als het iets is wat je nog niet eerder deed, moet het voor zijn plek vechten. Het moet iets zijn dat een verschil gaat maken.
Ik vind het echt belangrijk om iemand in je bedrijf te hebben, of er nauw bij betrokken, die tegengas kan geven. Iemand die niet bang is om zelfs de beste ideeën kritisch te bevragen.
Jeroen: Nu we het toch over balans hebben: hoe bewaak je de balans tussen werk en privé? Werk je echt tot laat? Of stel je een grens? Waar trek je die grens?
Adam: Ik heb geen grenzen. Ik ben nooit echt volledig aan het werk en ook nooit volledig uitgeschakeld. Ik ga snowboarden en controleer Intercom op de stoeltjeslift. Of ik ben aan het werk en speel tegelijk FIFA. Dat soort domme dingen.
Ik denk dat het waarschijnlijk komt doordat ik thuis werk. Ik werk in mijn woonkamer. Dat is natuurlijk een keuze. Ik zou ook een kantoor kunnen nemen. De vorige keer dat we dat deden, vonden we het niet productiever dan wat dan ook. We hebben het daarna maar gelaten.
We zijn een remote bedrijf. We hebben mensen in Brazilië, Amerika, overal in Europa en waar dan ook, dus er zou sowieso geen centrale plek kunnen bestaan.
Ik denk dat ik persoonlijk niet zo goed ben in het scheiden van mijn werk en mijn vrije tijd. Het is waarschijnlijk een van de dingen waar ik het slechtst in ben.
Het enige moment in de week waarop ik mijn werk en mijn vrije tijd echt, volledig van elkaar scheid, is wanneer ik voetbal. Dat is het. Het is de enige keer. Ik heb één uur per week waarin ik volledig en absoluut offline ben. Geen telefoon. Helemaal niets.
Jeroen: Dat noemen de Amerikanen soccer?
Adam: Ja, precies. Soccer voor de Amerikanen. Ik sta meestal in doel en krijg het koud.
Jeroen: Ben je doelman?
Adam: Ik ben doelman, ja.
Jeroen: Cool.
Adam: Ja, ik ben niet fit genoeg om veldspeler te zijn.
Jeroen: Is dat de manier waarop je mentaal en fysiek fit blijft? Is het voetbal? Of zijn er andere manieren waarop je je stressniveau beheert?
Adam: Ik denk dat geld voor de meeste mensen de oorzaak is van de meeste stress. Het is de eerste en belangrijkste oorzaak van stress. Maar daarnaast weet ik het niet. Volgens mij regelt dat zichzelf wanneer je een winstgevend bedrijf hebt en terugkerende inkomsten.
Er moet zoveel misgaan voordat we in de problemen komen. Het is onvoorstelbaar. Ik ga niet zeggen dat het nooit zal gebeuren, want op een bepaald moment gebeurt dat waarschijnlijk wel. Dat houdt me met beide voeten op de grond.
Wat het daadwerkelijk beheren van mijn stressniveau betreft: ik merk niet echt dat ik gestrest raak. Ik geniet van alles wat we doen. Misschien zou een beetje stress goed voor me zijn, omdat ik mezelf dan waarschijnlijk wat meer zou pushen.
Jeroen: Het klinkt alsof je je bedrijf zo hebt ingericht dat het stressniveau beperkt blijft, want zodra je venturecapitalists aan boord haalt of meer mensen begint aan te nemen, begint de stress pas echt.
Adam: Daar ben ik het volledig mee eens. Het is grappig. De afgelopen weken zit ik soms aan iets te werken en denk ik: "O, ik vraag me af wat hij of zij aan het doen is." Er zijn allerlei taken die ik pas ben gaan toewijzen aan anderen. Drie maanden geleden had ik die problemen nog niet. Toen deed ik gewoon mijn eigen ding en dat was het. Nu ben ik daarentegen veel dingen gaan uitbesteden en probeer ik mijn eigen tijd vrij te maken, zodat ik wat effectiever kan zijn in de gebieden waar dat nodig is.
Zelfs dat zou ik geen stress noemen, maar het is wel een extra zorg. Het is een nieuwe gedachte die ik vroeger niet had en die zo nu en dan de kop opsteekt. Ik zou het geen stress noemen, maar het is absoluut iets extra’s om over na te denken, en ik denk dat dat groeit. Toch?
Nu ik erover nadenk, heb je een heel goed punt. We hebben de zaken gewoon zo ingericht dat ze ons niet echt tot last zijn. Het is eigenlijk best een stressvrije omgeving.
Het meest stressvolle dat er onlangs is gebeurd, was dat onze server midden in de nacht geen schijfruimte meer had. Hij crashte. Vreemd genoeg werd ik wakker en keek ik op mijn telefoon. Je mag me erop aanspreken dat het geen goede gewoonte is, maar deze keer kwam het goed uit. Ik pakte hem en zag een e-mail van het hostingbedrijf met de boodschap: "Je schijfruimte staat op 95%." Daarna ging hij meteen over de limiet heen. Dat is op een vreemde manier waarschijnlijk de grootste bron van stress geweest die ik de afgelopen, misschien, paar jaar heb meegemaakt.
Jeroen: Waar besteed je, naast voetbal en werken, graag je tijd aan?
Adam: Dat weet ik eigenlijk niet, want ik kijk geen films. Ik kijk voetbal. Ik ben een grote fan van Barcelona.
Wat dacht je van deze voor een goede balans tussen werk en privé: ik doe niets als het samenvalt met een wedstrijd van Barça. In mijn kalender staan alle voetbalwedstrijden van Barcelona. Als iemand me wil bellen, ben ik niet beschikbaar omdat er een wedstrijd bezig is. Dat kan ik niet doen. Er is absoluut geen sprake van dat ik een wedstrijd van Barcelona zou missen.
Eigenlijk zou ik het niet erg vinden om af en toe een wedstrijd te missen. Het is iets waarvan ik beslis dat het belangrijk is, en dat moet het afkappunt zijn. Of die specifieke wedstrijd me nu interesseert of niet, is irrelevant. Het gaat er meer om dat er een moment is waarop niemand me kan bereiken.
Afgezien daarvan maak ik behoorlijk wat reizen en ga ik vaak op vakantie. Daar kijk ik naar uit. Er staat altijd wel iets in mijn agenda.
Ik geef de voorkeur aan lange, mooie reizen. Dat doe ik liever dan drie dagen weg te gaan en daarna een stedentrip of iets dergelijks te maken, zoals toen ik laatst bij jou en het Salesflare-team op bezoek was. Dat was de kortste reis die ik in tijden heb gemaakt. Het was maar een reis van vijf dagen. Dat komt bij mij maar zelden voor. Meestal zijn mijn reizen veel, veel, veel langer, en ik zorg ervoor dat ik kan werken en mijn dingen kan doen terwijl ik weg ben. Ik probeer die twee eigenlijk te combineren.
Jeroen: Als je Better Proposals voor een enorm bedrag zou verkopen en je je leven kon inrichten zoals je zelf wilde, zou je dan gaan reizen? Of wat zou je doen?
Adam: Ja, kijk, ik weet het niet. Echt niet. Ik denk dat ik iets soortgelijks zou moeten doen als wat ik nu doe, want … ik weet het niet.
Voor mij bevat de perfecte dag iets waarvoor ik het huis uit kom. Ik moet betekenisvol werk doen en iets vooruit helpen.
Ik moet ook iets doen dat volledig losstaat van werk. Misschien twintig minuten naar een kort tv-programma kijken, of voetballen of naar een voetbalwedstrijd kijken. Mijn familie zien, ergens koffie gaan drinken, iets fysieks doen, naar buiten gaan, het werk op de een of andere manier vooruithelpen en vervolgens wat sociale interactie hebben met iemand: even met een vriend praten of een meisje sms'en. Iets dat helemaal niets met werk te maken heeft en puur sociaal is.
Ik probeer op een dag zo veel mogelijk van die kleine dingen te doen. Als je te veel dagen na elkaar een van die dingen mist, begint het leven een beetje vreemd te worden.
Jeroen: Waar woon je?
Adam: Ik woon in Brighton.
Jeroen: Waar staat Brighton om bekend?
Adam: Brighton staat bekend om zijn homo's. Het staat bekend als een ietwat vreemde, nogal excentrieke plek. Het is in Brighton helemaal niet zo vreemd om door het centrum te lopen en iemand met groen stekelig haar, een roze panty en een baard tegen te komen. Dat is in Brighton niet bepaald raar.
Jeroen: Het ligt aan zee, toch?
Adam: Ja. Voor iedereen die het niet weet: als je weet waar Londen ligt, trek je gewoon een rechte lijn vanaf Londen naar beneden tot aan de zee. Dat is Brighton.
Jeroen: Is het een goede plek om je startup te hebben?
Adam: Ja. We maken er zelf lang niet zoveel gebruik van als we zouden kunnen, maar Brighton SEO is een van de grootste SEO-conferenties ter wereld. Het vindt plaats op ongeveer acht minuten van mijn huis.
Ik weet zeker dat er in Brighton allerlei kleine startupgemeenschappen en dergelijke zijn waar we aan zouden kunnen bijdragen en bij betrokken zouden kunnen raken, maar op de een of andere manier maak ik daar geen gebruik van.
Jeroen: Zijn er nog andere coole startups in Brighton waar we van zouden moeten weten?
Adam: Er is een mediaplatform dat Happy Startup School heet. Die mensen runnen een coworkingruimte, maar organiseren daarnaast ook conferenties en dergelijke. Kleine retraites en dat soort dingen. Best cool.
Er zijn ook een paar grote agencies. Fresh Egg is een groot agency. Ze zitten in Worthing, ongeveer acht kilometer de andere kant op vanaf Brighton.
En dan is er de boekhoudsoftware Kashflow. Die zijn inmiddels grotendeels voorbijgestoken door Xero. Ze hebben een roze logo. Een paar jaar geleden waren ze echt, echt, echt groot. De oprichter van Kashflow woont in Brighton.
Jeroen: Laten we afsluiten met een paar lessen.
Wat is het laatste goede boek dat je hebt gelezen? Waarom heb je ervoor gekozen het te lezen?
Adam: Ik heb al tijden geen boek meer gelezen. Maar mijn favoriete businessboek is Rework. Het boek van de jongens van Basecamp. Veruit mijn favoriete boek.
Jeroen: Waarom is dat?
Adam: Omdat alles erin direct toepasbaar is. Er staat echt geen enkele vorm van opvulling in. Het bestaat uit allemaal korte essays. Het is alsof je 25 blogposts leest. Elk stuk is een volledig op zichzelf staande gedachte. Je kunt het ermee eens zijn of niet.
Rework is een goed boek. Het draait rond één eenvoudig thema: de manier waarop je werkt heroverwegen. Dat is het. Directer dan de titel wordt het niet. Het leest supermakkelijk. Je hebt het snel uit. En het is mooi vormgegeven.
Jeroen: Dat is echt grappig. Toen we met Salesflare begonnen, was het eerste boek dat mijn medeoprichter Lieven en ik lazen Getting Real, ook van de jongens van Basecamp. In het begin was het ons handboek en liet het ons zien hoe we het bedrijf konden opbouwen.
Adam: Ja, wij doen precies hetzelfde. Getting Real is briljant. En Rework is ook goed. Ze brengen trouwens binnenkort een nieuw boek uit.
Jeroen: Cool, ik heb Rework nog nooit gelezen. Ik ga het eens bekijken.
Adam: Doen, man. Het is echt een geweldig boek. Veel ervan is, als je die jongens al volgt, vrij standaard.
Plan geen meetings. Je doet je beste werk op de plek waar je je beste werk doet. Dat soort inzichten.
Het sluit waarschijnlijk goed aan bij veel van waar we het vandaag over hebben gehad.
Jeroen: Is er iets waarvan je wenst dat je het had geweten toen je begon?
Adam: Dat is best moeilijk, omdat je op dat moment alleen weet wat je weet. Ik geloof er sterk in dat je dingen hoort te weten wanneer het juiste moment daar is om ze te weten. Als ik je die dingen eerder zou vertellen, zou dat eigenlijk niet erg behulpzaam zijn.
Ik bedoel, ja, ik weet het niet. Er zijn heel wat dingen waarop ik zelf zou terugkijken en zou zeggen: “Als ik dat eerder had gedaan, was dat beter geweest.”
We zijn ons onlangs gaan verdiepen in vergelijkingspagina’s van concurrenten. Het zou geweldig zijn geweest als we dat een jaar geleden al hadden gedaan. Maar eigenlijk zijn we nu pas op een punt waarop ons merk sterk genoeg is om echt deel te nemen aan dezelfde gesprekken als sommige van die partijen, dus het heeft weinig zin om het eerder te doen.
Het klinkt misschien heel vreemd en een beetje gek, maar in dat opzicht gebeurt alles met een reden, en leer je dingen wanneer het juiste moment daar is om ze te leren. Je gaat voortdurend vooruit.
Er zijn zeker dingen die je eerder zou kunnen doen. Het is stomme kleine dingen, man, zoals: ik wou dat ik bepaalde dingen eerder in Intercom had getagd. Ik heb geen idee wie welk sjabloon heeft. Dat helpt me niet om mijn doel te bereiken. Dat soort kleine dingen. Maar er zijn geen echt grote zaken.
Als iemand tegen me had gezegd: “O, je zou X moeten doen”, dan had ik het waarschijnlijk toch niet gedaan.
Jeroen: Als je helemaal opnieuw zou beginnen, zou je dan iets echt anders aanpakken, of ben je gewoon van het type “geen spijt”?
Adam: Er is niets wat eruit springt als iets ingrijpends, zoals: “O, we hebben hier of daar een heel jaar verspild.”
Ik denk dat ik vanaf het begin al een heel duidelijk idee had van waar ik dit bedrijf naartoe wilde brengen. Ik wist al heel, heel, heel vroeg wat ik wilde. Geautomatiseerd inkomen.
Het moest gebaseerd zijn op mensen die een product of iets van die aard kopen. Dat was het. Het mocht niet afhangen van mijn tijd of van de tijd van iemand die ik betaalde. Dat was echt heel, heel belangrijk voor me. Alles wat we de afgelopen tien jaar als bedrijf hebben gedaan, was erop gericht om dat punt te bereiken.
We zijn van websites ontwerpen naar software ontwerpen gegaan, vervolgens naar het creëren van het Better Proposals-product, en uiteindelijk hebben we al het andere stopgezet.
Ik denk dat we dom bezig zouden zijn geweest als we ook maar iets daarvan eerder hadden gedaan. Als we onze dienstverlening voor klanten heel vroeg hadden stopgezet, hadden we geen geld gehad om Better Proposals te bouwen zoals we dat hebben gedaan. En als we het niet met de kwaliteit hadden gebouwd die we hebben geleverd, dan zou het niet het product zijn dat het vandaag is en had het niet bestand geweest tegen de ongeveer 5000 mensen die we via AppSumo hebben binnengehaald, en de vele duizenden anderen die we daarvoor en daarna ook hebben verwelkomd.
We zouden niets zo goed hebben aangepakt. Dus ja, ik wil niet doen alsof ik zeg: “O, we hebben nooit fouten gemaakt.” Natuurlijk wel… Maar als het om het algemene proces gaat, denk ik dat we het zo goed als goed hebben aangepakt.
Jeroen: Laatste vraag: wat is het beste advies dat je ooit hebt gekregen?
Adam: Ik weet niet of het één specifiek advies is dat iemand me heeft gegeven, maar doe gewoon geen dingen die je niet wilt doen. Soms moet je wel, natuurlijk, maar dat is eigenlijk de essentie. Als je één kloteding moet doen die tot tien goede dingen leidt, is het misschien de moeite waard.
Anders gezegd: doe niets wat je niet wilt doen consequent en gedurende langere tijd, want het is het gewoon niet waard. Het put al je creativiteit uit. Het put al je energie uit. Dingen doen die je niet wilt doen, zuigt je ziel leeg.
Ik heb enorm veel respect voor iedereen die naast zijn of haar vaste baan een nevenbedrijf opbouwt. Negen tot vijf werken, uitgeput thuiskomen en dan beginnen te coderen of een nieuw project te marketen, of te schrijven of wat je ook aan het doen bent… dat doen nadat je de hele dag al bent leeggetrokken, is echt enorm. Enorm veel respect voor iedereen die dat doet. Ik weet vrijwel zeker dat ik het op dit moment niet zou kunnen.
Doe gewoon niets wat je niet wilt doen. Dat is waarschijnlijk het belangrijkste wat ik zou zeggen. Al het andere vloeit daaruit voort. Onthoud: het is jouw leven. Probeer niet te veel dingen te hebben die je in een richting trekken waar je niet naartoe wilt.
Ik heb ontzettend veel geluk gehad met een ongelooflijk ondersteunende medeoprichter die weet wanneer ze meegaat in mijn stomme hersenspinsels en wanneer ze zegt: “Adam, hou gewoon op met zo’n idioot te zijn.” Dankzij haar heb ik die balans gevonden. Goede mensen om je heen hebben is ontzettend belangrijk. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.
Vond je het interessant? Lees interviews uit Founder Coffee met andere oprichters.
We hopen dat je deze aflevering leuk vond. Als dat zo is, beoordeel ons op iTunes! 😍
Voor meer interessante verhalen over startups, groei en sales
👉 volg @salesflare op Twitter of Facebook
